روزى رسول اكرم ( ص ) با جمعى از صحابهء خود نشسته بود .
جوان نيرومند و چابكى را ديد كه از اوّل صبح ، مشغول سعى و عمل است .
اطرافيان آن حضرت از كار او اظهار تأسف كردند و گفتند كاش اين مرد ، نيرومندى و جوانى خود را در راه خدا به كار ميانداخت . پيغمبر ( ص ) فرمود : اين سخن را نگويند ، چه اگر او براى تأمين زندگى خود كوشش مىكند تا خويشتن را از ذلّت سؤال نگاهدارد و از مردم بىنياز باشد ، با اين عمل به راه خدا ميرود . اگر سعى و كوشش براى والدين ضعيف و كودكان ناتوان است كه زندگى آنان را اداره كند و بىنيازشان نمايد باز هم در راه خدا قدم برميدارد ، ولى اگر كار مىكند تا مال بيشترى جمع كند و بمردم بىبضاعت فخر و مباهات نمايد ، فكرش ناپاك و پليد است و راه شيطان را مىپيمايد .
الحديت ( روايات تربيتى از مكتب اهل بيت ع ) — صفحة 224
مساهمون: الشيخ محمد تقي فلسفي
ص٢٢٤