قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله : و من لم ير انّ للَّه عليه نعمة الّا في مطعم او مشرب فقد جهل و كفر نعم اللَّه و ضلّ سعيه و دنا منه عذابه « 1 » . رسول اكرم ( ص ) فرموده است : كسى كه از همهء نعمتهاى خداوند تنها به خوردنى و نوشيدنى متوجّه است و ديگر نعم الهى را در وجود خويش نمىبيند نادان و كفران‌كنندهء نعمت است ، او راه غلط مىپيمايد و زود است كه به عذاب الهى دچار شود . عن ابى عبد اللَّه عليه السّلام قال : ابعد ما يكون العبد من اللَّه عزّ و جلّ اذا لم يهمّه الّا بطنه و فرجه « 2 » . امام صادق عليه السّلام فرموده : دورترين فاصله از خداوند براى آدمى موقعى است كه همانند حيوان جز پر كردن شكم و ارضاء شهوت ، همّت و هدفى نداشته باشد . و عنه عليه السّلام : المؤمن لا يغلبه فرجه و لا يفضحه بطنه . « 3 » و نيز فرموده است : مرد با ايمان هرگز مغلوب شهوت خود نميشود و شكمش باعث رسوائى او نمىگردد .