بود ، بىدرنگ نامهاى به شاه عباس نوشت تا او را از مأموريت تازه و بزرگ خود آگاه سازد . نامهء او در ماه جمادى الاخر سال 1017 هجرى ( اوت 1608 ميلادى ) بهوسيلهء كشيشى پرتغالى « 1 » به اصفهان رسيد و « آنتونيو دوگواهآ » ، كه در اين تاريخ در آن شهر بود آن را به شاه عباس تقديم كرد . مضمون نامهء او ، كه همان زمان توسط يكى از كشيشان كرملى مقيم اصفهان به فارسى ترجمه شده اينست :
نامه سر آنتونى شرلى به شاه عباس
« . . . [ به عرض ] عاليجناب بندگان نواب كامياب سپهر ركاب اشرف اقدس ارفع اعلى ، خلدالله ملكه ابدا ، مىرساند كه از آن تاريخ كه از خدمت نواب محروم شده ، آنچه خدماتى كه به بنده رجوع نموده بودند ، دقيقهء فروگذاشت ننموده ، و در هيچ باب تقصيرى واقع نشده و اگرچه محنت اين سفر و درد غربت را كشيدم ، اما پادشاه فرنگ را به دوستى نواب يكجهت نموده ، و پادشاه اسپانيه قرار و شرط نموده كه هميشه با اهل روم ( عثمانى ) محاربه نمايد . به نوعى كه هرگز صلحپذير نباشد ، و حقير را سردار دريا كرده است و حكم قايم داد كه در دريا و خشكى هرچه خواهم بهجا آورم . و در خدمات خود را معاف نخواهم نمود ، و ديگر آنچه رو خواهد داد ، احوالات را به عرض همايون خواهم رساند . و قبل از اين مذكور مىشد كه
هامش
( 1 ) . نام اين كشيش را آنتونيو دوگوهآ در سفرنامهء خويش دومىنيكو استروپنDominco Stropenنوشته است .