ص 14 ب 17 : گويد او گاه من قلاووزرهم - در منازلهاى ( گ ) .
ص 14 ب 19 : گم شد او هرگز ( ب ) .
ص 14 ب 20 : كرده او نفس - بوئى ندارد ( م ) .
ص 14 ب 22 : نيست از عارفان شرم و حيا ( د ) ؛ تلبيس و ريا ( ب - م ) .
( 15 ) ص 15 ب 3 : درد گشت - مرد گشت ( ب ) .
ص 15 ب 9 : سوز عشق و درد ( م ) .
ص 15 ب 10 : مال و جاه ( ب - م ) .
ص 15 ب 11 : وز علم و مذهب سود نيست ( م ) .
ص 15 ب 14 : گر خزينه ما زهر جنسى پر است ( ب ) ؛ گر خزينه ما . . . نقدى پر است ( م ) .
ص 15 ب 15 : خود آنجا بسى است ( ب ) .
ص 15 ب 17 : از اقصى برون ( ب ) ؛ روايات و فنون ( م ) .
ص 15 ب 18 : كان نباشد نزد ما ( ب ) ؛ چيزى برآر ( گ ) ؛ كه نباشد او مرا اى مرد كار ( م ) .
ص 15 ب 19 : يا الهى گو مرا ( ب ) .
( 16 ) ص 16 ب 3 : خويش بينى كى بود ( م ) .
ص 16 ب 4 : مرد رعنا آنكه ( گ ) .
ص 16 ب 5 : كه درين ره ( د - گ ) ؛ ره روانى كه درين ( م ) .
ص 16 ب 7 : دايه خود را نجستند از فريق ( ب ) .
ص 16 ب 13 : آتش دردى طلب آتش فروز ( ب ) .
ص 16 ب 15 : بعد از اين بيت در نسخههاى ( ب - م ) يك بيت اضافه هست .
هر كه دارد سوزش و درد طلب * نيست او را خورد روز و خواب شب
ص 16 ب 17 : آن دلى كو نيست خالى ( ب ) .
ص 16 ب 20 : وان زبان - تا نشايد غير ( م ) .
ص 16 ب 21 : كه جويايت ( م ) .
ص 16 ب 22 : نيست بادا زانكه جان را زهر نيست ( گ ) .
ص 16 ب 23 : روح كو روح خيالت در نيافت ( ب ) .
ص 16 ب 24 : هركه جويايى ز اسرار تو نيست ( گ ) ؛ سر كه او ( م ) .
( 17 ) ص 17 ب 1 : گر عشق تو بر وى هست داغ ( گ ) .
ص 17 ب 3 : نقش بيجان جان او شد رنگ و پوست ( د ) .
ص 17 ب 4 : دست كوته بهر عقد ذكر اوست ( گ ) ؛ دست كوته نز بهر - آن بريده ( م ) .
ص 17 ب 5 : به چويابى ( ب - م ) .
ص 17 ب 6 : از اين بيت به بعد در نسخهء ( ب ) 25 بيت كمتر دارد . احتمالا اوراقى از آن در ضمن صحافى افتاده است ؛ هركه جويان نيست ( گ ) .
ص 17 ب 8 : زان كه صورت دارد ( م ) .
ص 17 ب 9 : چون شوى طالب رعايت كن ادب ( م ) .
ص 17 ب 10 : بعد از اين بيت در نسخه ، ( م ) يك بيت اضافه است :
دامن جان گير بر دست طلب * باش در كوى غمش پست طلب