[ فلا عيش في الدنيا لمن كان صاحبا - ومن لم يمت سكرا بها فاته الحزم ]
قال رحمه اللّه « 1 » :
( فلا « 2 » ) عيش في الدنيا لمن كان ( صاحبا « 3 » ) * ومن لم يمت سكرا بها فاته الحزم
صاحيا وسكرا هردو ( منصوب « 4 » ) بحال است وضمير متصل بفات مفعول وى است وعايد بمن والحزم فاعل وى . يعنى چون شرف مقام محبت ( بمثاتيست « 5 » ) كه به سبب حصول واردى از واردات اسرار آن مقام كه عبارت از ان سكر است طالب را از دركهء ذلّ زوال وفنا باعلا درجات كمال وبقا ميرساند پس هركه بقصور خودى عاريست أزين شهود ، عدم ( آنكس به « 6 » ) از وجود . وهركه در فنا في اللّه در ( استبدال « 7 » ) ذلت فناى عبدانى بعزت بقاء حقانى ( نكوشد « 8 » ) آنكس را حازم وعاقل نگويند : « 9 »
تا جان دارم بُوَم بگفت ( و « 10 » ) گويت * ( وين « 11 » ) عمر بسر برم به جستوجويت
با باد صبا دست به پيمان آرم * تا از پى من بخاكم آرد بويت
[ على نفسه فليبك من ضاع عمره - وليس له منها نصيب ولا سهم ]
قال ( رحمة اللّه « 12 » ) :
على نفسه فليبك من ضاع عمره * وليس له منها ( نصيب « 13 » ) ولا سهم
چون أعظم آلات اكتساب كمال وأكرم حالات نيل فضل ونوال أوان گنج حيوة وزمان جواهر أنفاس وساعات است كه ( طالب لبيب « 14 » ) بوسيلت آن اكتساب ( سعادات ابدى واصطياد « 15 » ) كمالات سرمدي مىتواند كرد ونفس عزيز
هامش
( 1 ) - عليه .
( 2 ) - ولا .
( 3 ) - صاحيا .
( 4 ) - مطلوب .
( 5 ) - به مثابهاى است .
( 6 ) - آنكسب .
( 7 ) - استدالال .
( 8 ) - نكوشيد .
( 9 ) - رباعي .
( 10 ) - ندارد .
( 11 ) - وى .
( 12 ) - رحمه اللّه عليه .
( 13 ) - يصيب .
( 14 ) - سالك بسبب يافتن ورسيدن .
( 15 ) - سعادت ابد واصطباد .