همه از اوست وهمه اوست إشارات فراوان دارد - ميفرمايد كه مرد كامل با تمام وجود خود به مقتضاى كلام معروف « موتوا قبل ان تموتوا » اتصال بحق پيدا كرده كامل ميگردد .
درين رساله غير از ابيات عربى اشعار فارسي هم ديده ميشود مانند :
جهان را بلندى وپستى توئى * ندانم چهاى ، هرچه هستى توئى
( فردوسى )
گر روزن دل بذكر حق بگشائى * بربام فلك هرچه بود ديده شود
نه هر فرد از دل پراجزاى كائنات * در آشكار آدم ودر پرده احمدست
12 - طالقانيه ( طائقانيه ؟ )
نسخهء خطى : شمارهء 3654 ( كتابخانهء مركزى كتابت در 1277 ه . ق . ) رساله چون در « طالقان » نوشته شده به « طالقانيه » موسوم شده است - كاتب نسخه در حاشية مينويسد كه « طالقان شهري است در ميان شهرهاى رشت وقزوين - اين مطلب درست است ولى از قرائن معلوم ميشود كه مقصود از اين « طالقان » مقامي است در نزديكى جنوب « ختلان » كه در قرون گذشته سهوك وشهرك هم ناميده ميشد وعلى همداني از آن ناحية گذر كرده است .
موضوع اين رساله از عبارت مؤلف استخراج ميگردد : « حررته من محاسن أقوال أهل المحبة والعرفان وإشارة من مدارج أحوال أهل المودة والايقان للطالبين الراغبين بمحروسة طالقان جنبها اللّه عن نكبات الزمان » .
رساله طبق التماس يكى از اخيان طالقان نوشته شده ودر اين رساله سيرت اخيان وأولياء اللّه وبزرگان مخير را بيان فرموده ودر آخر رساله سلسلهء نسبت خود را از شيخ محمد الاذكانى تا حضرت رسول ( ص ) بيان داشته است .
درين رساله أحوال ومقامات وأوصاف سالكان راه دين را بيان ميفرمايد وابراز ميدارد كه سالكان واقعي از أوصاف زير بهرهمند مىباشند : أرادت ، توبه ، مجاهده ، عزلت ، تقوى ، زهد ، صمت ، خوف ، رجا ، حزن ، تواضع ، توكل ، شكر ، صبر ، يقين ، مراقبه ، عبوديت ، استقامت ، اخلاص ، صدق حيا ، ذكر ، توحيد ، معرفت ، محبت وشوق .