[ سوره النحل ( 16 ) : آيه 1 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
أَتى أَمْرُ اللَّهِ فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ ( 1 )
آمد امر الهى پس طلب تعجيل او را نكنيد خداوند منزّه و مبرّى است از هر عيب و نقصى و بالاتر است از آنچه براى او شريك قرار ميدهند .
أَتى أَمْرُ اللَّهِ
مستقبل محقق الوقوع حكم ماضى دارد چنانچه على اكبر عليه السّلام خدمت پدر بزرگوارش عرض كرد ( العطش قتلني ) و امر الهى مفسّرين معانى مختلف كردند عذاب الهى قيامت أحكام دين نزول بلاء و در أخبار بظهور حضرت بقية اللَّه تفسير فرمودهاند .
تحقيق كلام آنكه خداوند در ازل تقدير امور إلى الأبد فرموده و علمش به تمام آنها تعلّق گرفته و ذات مقدسش منسلخ از زمان و زمانيات است تماما نزد او موجود است چنانچه حكماء گفتند دهر محيط بر زمان است و سرمد محيط بر دهر است و معناى سرمد آنكه ازلى و ابدى است لذا ميفرمايد :
أَتى أَمْرُ اللَّهِ
و أمر إلهى همان إيجاد او است و احتياج به كلمه كن هم ندارد و تعبير به اين كلمه از ضيق عبارت است ، زيرا افعال إلهى دو مقدمه بيش ندارد علم بصلاح و ايجاد موجود مىشود ، و بين حكماء و متكلمين اختلاف است كه آيا ارادهء همان علم بصلاح است ، چنانچه حكمت علم بمصالح است و از صفات ذات است و برگشت بعلم است كه حكماء گفتند يا إيجاد است و از صفات فعل است ، و حق قول حكماء است كه متكلمين گفتند و ايجاد بمعنى مصدرى تعبير بمشيئت مىشود ، چنانچه در خبر است فرمود : خلقت الاشياء بالمشيئة و خلقت المشيئة بنفسها چنانچه مىگوييم : تمام موجودات امكانى بايجاد حق موجود ميشوند و إيجاد بنفسه موجود مىشود إيجاد ديگرى نميخواهد و إلّا تسلسل لازم ميآيد ،
فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ
هر فعلى بموقع خود تحقق پيدا مىكند و تفسير اينكه براى أمر كردند بيان مصداق است و منافى با اطلاق ندارد ظهور حضرت بقية اللَّه رجعت ائمه اطهار قيام قيامت مثوبات و عقوبات نعم و بليّات كلّا واقع شد نيست .