ابراهيم شده بود زيرا اگر به دو نحوه اولى بود انتساب بابراهيم پيدا نميكرد و نحوه سيم هم نبود ، زيرا قوى از بين رفته بود ، لذا ملائكه گفتند كه همين نحوه سيم است لكن خداوند قوه و قابليت عطا ميفرمايد :
قالُوا بَشَّرْناكَ بِالْحَقِّ
خداوند همه نحوه قدرت دارد (
فَلا تَكُنْ مِنَ الْقانِطِينَ )
زيرا يأس من روح اللَّه يكى از معاصى بزرگ است .
[ سوره الحجر ( 15 ) : آيه 56 ]
قالَ وَ مَنْ يَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلاَّ الضَّالُّونَ ( 56 )
فرمود : و كيست نااميد باشد از رحمة پروردگار خود مگر گمراهان ، زيرا كسى كه خدا را بصفات كمال و جمال و جلال شناخته باشد و قادر و عالم بر همه چيز بداند و حكيم على الاطلاق حتى بجبرئيل بفرمايد ( امّا إليك فلا ) و بفرمايد ( علمه بحالي حسبي من سؤالى ) چگونه مىشود نااميد باشد و او را رب خود نداند لذا (
قالَ وَ مَنْ يَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ
) بلى گمراهان كه خدا را نشناخته و يا قادر بر همه چيز ندانسته يا در صفات إلهى كوتاهى كرده ممكن است مأيوس و نااميد باشند (
إِلَّا الضَّالُّونَ
) ضلالت به مجرد اعوجاج از صراط مستقيم تحقق پيدا مىكند چه در باب توحيد باشد يا عدل يا نبوت انبياء ، يا امامت ائمه ، يا در خصوصيات معاد ، يا در انكار ضروريات دين ، يا مذهب حقه اثنى عشريه ، با بدعت در دين ، باشد يا شك در يكى از اين امور و لو اسم اسلام يا شيعه بر او بگذارند .
[ سوره الحجر ( 15 ) : آيه 57 ]
قالَ فَما خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ ( 57 )
فرمود مقصد و منظور شما چيست ؟ و براى چه امر مهمى فرستاده شدهايد ؟
خطب امر مهمى و بزرگى را گويند كه تعبير بأمر جليل ميكنند و از همين باب است خطبه و خطيب و پس از آنكه ابراهيم شناخت كه اينها ملائكه هستند آن هم