(
فِي جَنَّاتٍ
) يعنى هر قسمتى از متقين در يكى از اين جنات به مقدار قابليت مورد عنايات حق ميشوند چنانچه اشاره شد (
وَ عُيُونٍ
) مراد اين نيست كه در چشمهها باشند براى آنها چشمههاييست كه از پاى قصرهاى آنها نهرهايى از آن چشمهها خارج مىشود و جارى ميگردد و آنها چهار است ، چنانچه ميفرمايد :
فِيها أَنْهارٌ مِنْ ماءٍ غَيْرِ آسِنٍ وَ أَنْهارٌ مِنْ لَبَنٍ لَمْ يَتَغَيَّرْ طَعْمُهُ وَ أَنْهارٌ مِنْ خَمْرٍ لَذَّةٍ لِلشَّارِبِينَ وَ أَنْهارٌ مِنْ عَسَلٍ مُصَفًّى
محمّد صلّى اللَّه عليه و إله آيه 17 .
[ سوره الحجر ( 15 ) : آيه 46 ]
ادْخُلُوها بِسَلامٍ آمِنِينَ ( 46 )
خطاب بمتقين است ( كه داخل شويد در آن بهشتها با سلامت و ايمن باشيد از عذاب الهى ) اين خطاب در روز قيامت موقعى كه تمام در صحراى محشر جمع ميشوند به تمام متقين بجميع درجات تقوى ميشوند كه ( ادخلوها ) و اين امر نه وجوب دخول را دلالت دارد نه استحباب و لو اينكه در اصول معين شده كه ظاهر امر وجوبست ، بلكه مراد اجازه در دخولست چون مادامى كه اجازه صادر نشده احدى حق دخول ندارد و فقط اجازه مختص بأهل تقوى است يعنى غير مؤمن هر كه باشد و هر چه باشد مقصر ، يا قاصر حق دخول ندارد چه استحقاق عذاب داشته باشد چه نداشته باشد ، فقط اطفال مؤمنين همين نحوى كه در دنيا تابع اشرف ابوين هستند و احكام مؤمن بر آنها جارى مىشود در قيامت هم بتبع اشرف أبوين داخل در بهشت ميشوند ولى اطفال كفار چون تكليف نداشتند بتبع پدر و مادر داخل جهنم نميشوند بلى در دنيا تابع آنها هستند در أحكام كفر ( بسلام ) ممكن است مراد سلامتى از كليه آفات و بليات حتى موت باشد كه دليل بر خلود است ، و ممكن است تحية و درود باشد چنانچه ميفرمايد :
تَحِيَّتُهُمْ فِيها سَلامٌ
إبراهيم آيه 23 .
تَحِيَّتُهُمْ يَوْمَ يَلْقَوْنَهُ سَلامٌ
احزاب آيه 43 .
( آمنين ) از عذاب الهى و غضب پروردگارى و سخط خداوندى .