ترك ظلم و بمعنى ترك لغو نص قرآنست و تمام فرق مسلمين معترف هستند و اما بمعنى ترك قبيح را اشاعره منكرند نه اينكه بگويند خدا فعل قبيح بجا ميآورد بلكه اصل حسن و قبح را عقلا منكر هستند حتى اگر خدا بخواهد پيغمبر خود را جهنم ببرد و ابو جهل و ابو لهب را بهشت فعل قبيحى نكرده و جواب آنها اينست كه حسن و قبح از ضروريات اوليه است حتى اطفال رضيع اگر مادر آنها به صورت آنها بخندد تبسم مىكنند و اگر رو ترش كند زجّه مىزنند حتى حيوانات حتى سگ اگر لقمه عظيمى نزد او بيندازى دم خود را حركت ميدهد و اگر سنگ بيندازى پارس مىكند بگذاريم و بگذريم .
[ سوره الإسراء ( 17 ) : آيه 72 ]
وَ مَنْ كانَ فِي هذِهِ أَعْمى فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمى وَ أَضَلُّ سَبِيلاً ( 72 )
و كسى كه در اين دار دنيا كور است پس او در آخرت هم كور است و گمراه - تر است به راه حق « تنبيه » مسئلهء مشكله اختلافيست كه آيا كفار و فساق پس از مردن كه حقايق مكشوف مىشود و در قيامت كه مشاهده مىكنند جهنم و بهشت را آيا ايمان ميآورند يا به همان كفر باقى هستند بعضى توهم كردند كه ايمان پيدا ميكنند چون پردههاى اوهام عقب ميرود و حقايق را درك ميكنند لكن اين توهم فاسد است ، زيرا افراد انسان تا مادامى كه در دنيا هستند ممكن است تغيير در عقائد و اخلاق و اعمال بدهند لكن در عوالم ديگر مثل برزخ و قيامت قابل تغيير نيست مثل اينكه انسان در دورهء جوانى و در سعه و فراوانى ميتواند تحصيل مال و جاه و علم و كمال كند لكن پس از پيرى و زمين گيرى ميفهمد كه اگر در جوانى اقدام و جديت كرده بود بجايى رسيده بود لكن ديگر قدرت ندارد و حسرت مىخورد و پشيمان مىشود و ميگويد اى كاش جوان ميشدم و تحصيل ميكردم امر دنيا و آخرت هم اين نحو است لذا تقاضا مىكنند و ميگويند
رَبِّ ارْجِعُونِ لَعَلِّي أَعْمَلُ صالِحاً فِيما تَرَكْتُ
مؤمنون آيه 101 و بسيار آيات ديگر لذا ميفرمايد :
وَ مَنْ كانَ فِي هذِهِ
يعنى فى الدنيا اعمى مراد كورى قلب است كه حق را