كنيد
ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ
ايمان آوريد و عمل صالح بجا آوريد و تقواى از معاصى كنيد كه گفتند توبه هر چيزى مناسب خود او است توبه از شرك و كفر و عناد و عصبيت و كبر در دين ايمان است و توبه از حقوق الناس ردّ آنها است و توبه از ترك واجبات اتيان و تدارك آنها است .
إِنَّ رَبِّي قَرِيبٌ
قرب رحمت او است كه شامل حال مستغفرين مىشود مجيب اجابت ادعيه آنها را مىكند .
[ سوره هود ( 11 ) : آيه 62 ]
قالُوا يا صالِحُ قَدْ كُنْتَ فِينا مَرْجُوًّا قَبْلَ هذا أَ تَنْهانا أَنْ نَعْبُدَ ما يَعْبُدُ آباؤُنا وَ إِنَّنا لَفِي شَكٍّ مِمَّا تَدْعُونا إِلَيْهِ مُرِيبٍ ( 62 )
گفتند قوم صالح به آن حضرت در جواب دعوت او كه بتحقيق ما پيش از اين دعوت اميدوار به تو بوديم يعنى الان مأيوس شديم آيا ما را منع و نهى ميكنى از پرستش بتهايى كه آباء و اجداد ما سالهاى دراز ميپرستيدند و بدرستى كه ما در شك هستيم از آنچه ما را دعوت ميكنى به آن در ريب و شبهه هستيم .
قالوا مشركين از قوم يا صالح اى كسى كه دين تازه بر ما اختراع ميكنى
قَدْ كُنْتَ فِينا مَرْجُوًّا قَبْلَ هذا
ما تو را گمان ميكرديم آدم خوبى هستى داراى اخلاق خوب و اعمال حسنه نميدانستيم كه تو چه اندازه پست هستى كه با خدايان ما طرف شدهاى .
أَ تَنْهانا أَنْ نَعْبُدَ ما يَعْبُدُ آباؤُنا
كارت بجايى رسيده كه ما را نهى ميكنى از آن خدايانى كه ابا عن جدّ عبادت آنها را ميكردند مگر پدران ما عاقل و دانشمند نبودند و اين خدايان را پرستش نميكردند چگونه ما دست از دين آبائى و اجدادى خود برداريم و بقول يك نفر دين جديدى اتخاذ كنيم .