92 - 95 ، و بعضى گفتند مراد آياتيست كه بر انبياء سلف نازل شده مثل ناقه صالح عصاى موسى ، احياء عيسى و امثال اينها ، و بعضى گفتند مراد نزول عذاب است مثل صاعقه و صيحه و امطار حجاره چنانچه در سوره معارج ميفرمايد
سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ
آيه 1 ، و در سوره مجادله ميفرمايد
لَوْ لا يُعَذِّبُنَا اللَّهُ بِما نَقُولُ
آيه 9 و تحقيق كلام اينست كه در مقدمه اين تفسير تذكر داديم و در مجلد اول كلم الطيب در باب معجزه بيان شده كه آنچه لازم است بمقتضاى حكمت و عدل الهى اقامه حجت است كه راه عذر بر مكلفين بسته شود و اعطاء معجزه از تحت قدرت نبى خارج است و فعل الهيست كه بدست نبى جارى مىشود و نبايد معجزه ملعبه ناس باشد و مجلس نبى مجلس تماشاخانه شود لذا ميفرمايد
قُلْ إِنَّ اللَّهَ قادِرٌ عَلى أَنْ يُنَزِّلَ آيَةً
خداوند بر هر چيزى قادر است و لكن نه چنين است كه هر چه مقدور او است بايد وقوع پيدا كند بلكه وقوع آن منوط بحكمت و مصلحت است زيرا خداوند تمام افعالش موافق با مصالح و حكم است .
وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ
و تصور ميكنند كه هر چه دلخواه آنها است بايد واقع شود چنانچه نوع مردم از خداوند تمناى ثروت بىمنتهى و عمر طولانى و عزّت فوق العاده دارند و غافل از اينكه خلاف صلاح است و به ضرر آنها تمام مىشود چنانچه ميفرمايد
وَ عَسى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَ عَسى أَنْ تُحِبُّوا شَيْئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَكُمْ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ
بقره آيه 213 .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 38 ]
وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا طائِرٍ يَطِيرُ بِجَناحَيْهِ إِلاَّ أُمَمٌ أَمْثالُكُمْ ما فَرَّطْنا فِي الْكِتابِ مِنْ شَيْءٍ ثُمَّ إِلى رَبِّهِمْ يُحْشَرُونَ ( 38 )
و نيست از هر جنبنده در زمين و نه پرنده كه به دو بال پرواز مىكند مگر امّة و جمعيتى هستند مثل شما و ما كوتاهى نكرديم و وانگذارديم چيزى را در كتاب