و ذلّة چنانچه ميفرمايد
ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَ الْمَسْكَنَةُ وَ باؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ
بقره آيه 58 ، و نيز ميفرمايد
ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ ما ثُقِفُوا إِلَّا بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ وَ حَبْلٍ مِنَ النَّاسِ وَ باؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَ ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ
آل عمران آيه 108 ، و شرح اين دو آيه در محل خود گذشت .
وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُفْتَرِينَ
اين غضب و ذلت اختصاص بيهود ندارد هر كه افتراء در دين بزند چه درباره توحيد يا نبوت يا امامت يا در احكام مورد غضب و ذلّت خواهد شد اگر امروز نشد دو روز دگر شود چنانچه مشاهده كردهايم ، و افتراء دروغى است كه به غير نسبت دهند به خدا يا برسول يا امام يا علماء يا مؤمنين جمع محلى بالف و لام افاده عموم دارد .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 153 ]
وَ الَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئاتِ ثُمَّ تابُوا مِنْ بَعْدِها وَ آمَنُوا إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِها لَغَفُورٌ رَحِيمٌ ( 153 )
و كسانى كه اعمال سيّئه بجا آوردند و مرتكب معاصى شدند پس از آن نادم شدند و توبه كردند و ايمان آوردند محققا پروردگار تو از بعد از توبه و ندامت آنها هرآينه البته آمرزنده و مهربان است و رحم كننده .
وَ الَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئاتِ
و لو مورد آن بنى اسرائيل است كه گوساله پرست شدند لكن مورد مخصص نيست و آيه عام است تمام اهل معاصى را شامل مىشود و لو كفر و ضلالت باشد حتى دليل بر قبولى توبه مرتدّ هم هست زيرا مورد آيه بنى اسرائيل است كه شرك آوردند و چه ارتدادى است بالاتر از اين .
ثُمَّ تابُوا
كه حقيقة پشيمان شدند از جهت كفر و فسق و معصيت نه از جهت برخورد بمضار آن مثلا سارق را اگر دست بريدند پشيمان مىشود از سرقت يا زانى را حدّ زدند پشيمان مىشود از زنا لكن اين توبه نيست بلكه از جهت