اشكال - حضرت موسى مبعوث بر تمام قبطيان و بنى اسرائيل و غير آنها بود و در اينجا فقط ميفرمايد
إِلى فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ
.
جواب - اولا اثبات شىء نفى ما عدا را نميكند و ثانيا ابتداء مأموريت موسى دعوت فرعونيان بوده سپس ديگران لذا ميفرمايد :
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 105 ]
حَقِيقٌ عَلى أَنْ لا أَقُولَ عَلَى اللَّهِ إِلاَّ الْحَقَّ قَدْ جِئْتُكُمْ بِبَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ فَأَرْسِلْ مَعِيَ بَنِي إِسْرائِيلَ ( 105 )
سزاوار است بر اينكه نگويم بر خداوند جز حق بتحقيق آمدم شما را با دليل واضح از پروردگار شما پس رها كن با من بنى اسرائيل را .
حقيق يعنى مثل منى كه از ترس از شماها فرار كردم از آنكه ميخواستيد مرا بكشيد و فعلا با اين دولت ديكتاتورى و قلدرى شما با يك نفر برادر آمدهام بدون اسباب و وسائل كه شما را دعوت كنم به راه حق و صراط مستقيم سزاوار است
عَلى أَنْ لا أَقُولَ عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ
و تا امريّه الهيه نبود و از طرف او نيامده بودم جرئت اينكه رو بشما بيايم نداشتم اين خود يك دليل واضحى است بر حقانيت من با اينكه به اين اندازه اكتفاء نكردم بلكه
قَدْ جِئْتُكُمْ بِبَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ
با دليل روشن و حجت قاطع و برهان واضح آمدهام ، ببيّنه مراد جنس معجزه و دليل است نه اينكه تاء وحده باشد تا اشكال شود كه حضرت بيش از يك معجزه داشت بلكه با تعدد هم سازش دارد .
توضيح كلام - اينكه بر اثبات مطلب حقى يك دليل قطعى كه قابل هيچ شك و ريبى نباشد كافيست چه دليل عقلى مستقل يا نصّ كلام اللَّه يا نصّ خبر متواتر يا قطعى الصدور يا ضرورت يا برهان حسّى كه يكى از آنها اقامه معجزه است كافى است ، و اما ازدياد ادله باعث اين مىشود كه مطلب واضحتر و حجت تمامتر