[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 240 ]
وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً وَصِيَّةً لِأَزْواجِهِمْ مَتاعاً إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْراجٍ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ فِي ما فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَعْرُوفٍ وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ( 240 )
( و كسانى كه از شما وفات ميكنند و زنهايى را ميگذارند وصيت كنند درباره زنانشان ، برخوردارى از نفقه و كسوة و سكنى را تا يك سال بدون اينكه آنها را بيرون كنند ، پس اگر بيرون رفتند بزهء بر شما نيست در آنچه درباره خود از معروف انجام ميدهند و خداوند غالب و عالم به حكم و مصالح امور است ) آيه شريفه مشتمل بر دو حكم است يكى وجوب وصيت متاع نسبت بزنان كه عبارت از نفقه و كسوة و سكنى ايشان باشد تا مدت يك سال به شرط اينكه از منزل شوهر متوفى خارج نشوند و اين حكم به آيه ارث كه ربع يا ثمن از ما ترك شوهر را براى آنها معين مىكند منسوخ شد . و ديگر اينكه مدت عده وفات را يك سال ذكر مىكند و اين حكم نيز به آيه قبل كه فرموده
يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ عَشْراً
نسخ گرديد و بر طبق اين مطلب دو حديث روايت شده يكى حديث مروى از تفسير عياشى از ابى عمير از معاوية بن عمار كه از حضرت صادق عليه السّلام از اين آيه سؤال مىكند ميفرمايد «
منسوخة نسختها آية يتربصن بانفسهن اربعة اشهر و عشرا و نسختها آية الميراث
» دوم حديث مروى از ابى بصير كه از همين آيه سؤال مىكند ميفرمايد :
« هى منسوخة قلت و كيف انت قال كان الرجل اذا مات انفق على امرأته من صلب المال حولا ثم اخرجت بلا ميراث ثم نسختها آية الربع و الثمن فالمرأة ينفق عليها من نصيبها
» و اگر اين دو حديث نبود ممكن بود گفتهء شود كه اين آيه منافاتى با آيه