1 - اگر بعث رسل نشود لازم آيد كه دستگاه خلقت لغو و بيهوده باشد و اين منافى با عدالت است .
2 - براى حفظ نظام و بقاء نسل بنى آدم بايد قانونى بين آنها باشد كه از تعديات و تجاوزات جلوگيرى كند و قانونى براى ايفاء اين مقصود اتم از قانون الهى كه مطابق با فطرت است نيست .
3 - عقل بتنهايى براى اصلاح فرد و اجتماع و جلوگيرى از مفاسد اخلاق و اعمال كافى نيست و بايد بواسطه و عد و وعيد و تبشير و انذار مردم را به جانب خوبىها و ترك زشتىها سوق داد و اين بواسطه انبياء و سفراء الهى انجام مىگيرد .
4 - اتمام حجت بر بندگان و قطع عذر آنان لازم است كه هر گاه مؤمن و مطيع و صالح با كافر و عاصى و مسيء فرق گذارده شود راه عذرى براى اينان نباشد كه بگويند
لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آياتِكَ
و اتمام حجت بوسيله انبياء تحقق مىيابد .
5 - افاضه فيض از مبدء نيازمند بواسطه است و انبياء واسطه فيوضات الهى نسبت ببندگان ميباشند .
6 - ارسال رسل مسلما داراى مصلحت و خالى از هر مفسدهء است و چنين فعلى بمقتضاى عدل بر خداوند لازم است زيرا تركش قبيح است .
و بزرگترين وظيفه انبياء كه در بسيارى از آيات قرآنى به آن اشاره شده تبشير « يعنى مژده دادن و نويد بنعم و فيوضاتى كه خداوند در دنيا و آخرت براى افراد با ايمان و شايسته و مطيع قرار داده » و انذار « يعنى بيم دادن و ترسانيدن از نكال و عذابهايى كه خداوند براى اشخاص كافر و بدكار و سركش قرار داده » مىباشد تا بدينوسيله مردم به طرف خوبى رغبت كنند و از زشتى دورى نمايند .