و بالجمله قسمت اول آيه بمنزله تمهيد و زمينه سازى براى شمول حكم كلى درباره آنهاست كه در قسمت دوم آيه متعرض ميگردد .
فَإِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقابِ
البته خداوند در موضع نكال و نقمه اشد المعاقبين است چنانچه در موضع عفو و رحمت ارحم الراحمين است و يهود را در دنيا بعقاب خود گرفتار فرمود و سكّه ذلّت و مسكنت بر پيشانى آنها زد و در آخرت نيز بازگشت آنها به عذاب ابدى و خلود در دوزخ خواهد بود .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 212 ]
زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا الْحَياةُ الدُّنْيا وَ يَسْخَرُونَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ اللَّهُ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ ( 212 )
( زندگى دنيا براى كسانى كه كافرند آراسته شده و اينان نسبت به كسانى كه ايمان آوردهاند مسخره ميكنند و اهل تقوى در روز قيامت زبر كافرانند ، و خداوند هر كه را بخواهد بدون حساب و اندازه روزى ميدهد ) ( مقدّمه ) دنيا در آيات قرآن و اخبار و كلمات بزرگان و دانشمندان بامور گوناگونى تشبيه شده ، گاهى بگياهى كه از زمين ميرويد و سپس زرد و خشك مىشود و گاهى بدرياى عميق هلاك كننده ، و گاهى بمار گزنده و بمردار گنديده و امثال اينها و بسا دنيا و آخرت را به مغرب و مشرق مثال زدند كه هر چه از آن دور شوى به اين نزديك ميگردى و هر چه به آن نزديك گردى از اين دور ميشوى ، و يا به دو ضرّة ( هوو ) كه محبت با هر يك موجب خشم ديگرى مىشود و از اين جهت گفتند «
حلاوة الدنيا مرارة الاخرة و مرارة الدنيا حلاوة الاخرة
» و گفتند «
الجنّة حفّت بالمكاره
» و البته اين مذمتها نسبت به دنيا و تضاد آن با آخرت در صورتى است كه انسان براى دنيا اصالت قائل شود و تنها توجّه او به دنيا و زخارف او باشد و تمام