[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 101 ]
وَ لَمَّا جاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُصَدِّقٌ لِما مَعَهُمْ نَبَذَ فَرِيقٌ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ كِتابَ اللَّهِ وَراءَ ظُهُورِهِمْ كَأَنَّهُمْ لا يَعْلَمُونَ ( 101 )
( و وقتى ايشان را رسولى از جانب خدا آمد كه تصديق كننده است آنچه را با ايشان است ، گروهى از كسانى كه به آنان كتاب داده شد ، كتاب خدا را پشت سرشان انداختند ، گويا ايشان نميدانستند ) مراد از رسول پيغمبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است و دليل بر اينكه اين رسول من عند اللَّه است معجزات صادره از اوست و مصدق صفت پيغمبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است كه جميع انبياء سلف و كتابهاى آنان را از تورات و زبور و انجيل تصديق فرموده
لِما مَعَهُمْ
لام جاره و ما موصوله در محل جر ، و ظرف صله ماست و چنانچه گذشت مراد از ما معهم جميع ما معهم نيست بلكه فى الجمله از آنهاست كه دست تحريف بسوى آنها دراز نشده مانند بشاراتى كه بظهور و صفات پيغمبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم در آنهاست .
و مراد از
فَرِيقٌ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ
علماء يهود و نصارى است كه دانسته عبارات تورات و انجيل را بنحو ديگرى بر عوام خود تفسير و تأويل نمودند و مراد از كتاب اللَّه بعضى گفتند قرآن است و بعضى گفتند تورات و انجيل است كه بشارت آن را دانسته پشت سر انداختند و مراد از نبذ وراء ظهورهم اعراض و انكار و كفر آنها بكتاب الهى است مانند كسى كه نميداند آن كتاب الهى است .