دوّم صراط دنياست كه نمودار صراط آخرت است و آن عبارت از صراط شريعت و راه سعادت و رستگارى است كه دين اسلام و تعاليم قرآن و طريقه امير المؤمنين و اولاد معصومين او عليهم السلام مىباشد كه هر كه اين طريقه را طى كند بسعادت نشأتين نائل گردد و از اينجهت در اخبار گاهى از اين صراط به قرآن مجيد و گاهى بدين اسلام و گاهى بامير المؤمنين عليه السّلام و گاهى بائمه طاهرين تعبير شده و همه آنها يكى است و اختلافى در بين نيست و در قرآن كريم ميفرمايد
أَنَّ هذا صِراطِي مُسْتَقِيماً فَاتَّبِعُوهُ وَ لا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيلِهِ
« 1 » ( بدرستى كه اين راه من است در حالى كه مستقيم است پس آن را پيروى كنيد و راههاى ديگر را پيروى نكنيد كه شما را از راه خدا متفرق ميسازد . ) پس هر صراطى غير صراط اسلام و هر كتابى غير قران و هر طريقهء غير طريقهء امير مؤمنان جزو سبل شيطان است و مستقيم از استقامت بمعنى راستى است كه در آن هيچ اعوجاجى نباشد و استقامت در دين به اين است كه نه در عقائد و نه در اخلاق و نه در افعال و كردار انحرافى از جاده شريعت نداشته باشد مثلا در عقائد غير از عقائدى كه در مذهب شيعه اثنا عشرى ثابت شده باشد ، هر عقيدهء ضلالت و گمراهى و اعوجاج و انحراف از صراط مستقيم است و در اخلاق بايد حد وسط كه خالى از افراط و تفريط است رعايت شود مثلا علم كه حدّ وسط جربزه و جهل ، و شجاعت كه حد وسط تهوّر و جبن ، و عفّت كه حد وسط خمود و شهوت . و سخاوت كه حد وسط اسراف و تبذير و بخل و تقتير ، و تواضع كه حد وسط تكبّر و تذليل است و هكذا در ساير صفات نفسانى و در افعال و تكاليف بايد جميع واجبات را بجاى آورد و همه محرّمات را ترك كند و مستحبّات را تا حدّ ميسور اتيان نمايد و از مكروهات تا حدّ مقدور
هامش
( 1 ) . سوره انعام آيه 154