فصل 18 [ اشعار على حمانى در تجليل از امامت ]
و مثل اين اشعار است ابيات على بن محمد علوى حمّانى « 1 » رحمه اللَّه و ابيات اين است :
بين الوصىّ و بين المصطفى نسب * تختال فيه المعالى و المحاميد
كانا كشمس نهار في البروج كما * ادارها ثمّ احكام و تجويد
كسيرها انتقلا من طاهر علم * إلى مطهّرة آباؤها صيد
، يعنى بودند بين نبى و وصى عليهما السّلام مثل آفتاب روز در بروج چنان كه حركت داده است آن را در آنجا احكام و نيكوئى امور ، همچنين مثل سير آن انتقال كردند ايشان از صلب طاهر معروف به بطن مطهّر و پاكيزه كه آباء وى همه بزرگان بودند .
تفرّقا عند عبد اللَّه واقترنا * بعد النّبوّة توفيق و تسديد
جدا شدند ايشان از هم نزد عبد اللَّه ، زيرا كه او پدر رسول صلّى اللَّه عليه و آله و برادر وى ابو طالب پدر امير المؤمنين عليه السّلام ، و باز مقترن شدند با هم بعد از نبوّت در جميع فضائل ، و به درستى كه اين نهايت توفيق و تسديد است .
و ذرّ ذو العرش ذرّا طاب بينهما * فانبثّ نور له في الارض تخليد
افشانده است خداى دانهء طيّب ميان ايشان پس منتشر شده است از آن نورى كه هميشه باقى است اثر آن در زمين ( و اين كنايه است از فاطمه عليهما السّلام )
نور تفرّع عند البعث فانشعبت * منه شعوب لها في الدّين تمهيد
( باز در تعريف آن نور مىگويد : ) نورى كه متفرّع شده است نزد بعثت
هامش
( 1 ) . ابو الحسين على بن محمد حمّانى كوفى معروف به « أفوه » . امام هادى عليه السّلام او را بزرگترين شاعر معرفى كرده و مسعودى در مروج الذّهب او را مفتى و شاعر و مدرّس و زبان گوياى مردم كوفه دانسته است كه در آن زمان احدى از آل على عليه السّلام در كوفه بر او برترى نداشته است . حمّانى عمرى طولانى داشت و در سال 301 هجرى قمرى چشم از جهان فرو بست . « الغدير » 3 / 57 - 69