من معشر حبّهم فرض « 1 » و بغضهم * كفر قربهم منجى و معتصم
اين از طايفهاى است كه دوستى ايشان واجب است و دشمنى ايشان كفر و قرب به ايشان معتصم و نجات دهنده .
يستدفع السّوء و البلوى بحبّهم * و يستربّ به الاحسان و النّعم
دفع مىشود محنتها و بلاها به سبب دوستى ايشان و تربيت كرده مىشود به آن احسان و نعمتها .
مقدّم بعد ذكر اللَّه ذكرهم * في كلّ فرض « 2 » و مختوم به الكلم
مقدّم است بعد از ذكر خداى تعالى ذكر ايشان در هر فرضى و ختم كرده مىشود به ذكر ايشان كلام .
ان عدّ اهل التّقى كانوا ائمّتهم ان « 3 » قيل « من خير اهل الارض ؟ » قيل : هم اگر شمرده شود اهل تقوى ، هر آينه ايشان ائمهء اهل تقوىاند و اگر بپرسند « كيست بهترين اهل زمين ؟ » جواب گفته مىشود كه ايشانند .
لا يستطيع جواد بعد غايتهم * و لا يدانيهم قوم و ان كرموا
قدرت ندارد هيچ جوادى كه برسد به نهايت مرتبهء ايشان و مثل ايشان نيست هيچ قومى و اگر چه كريم باشند .
هم الغيوث اذا ما ازمة ازمت * و الأسد اسد الشّرى و النّاس « 4 » محتدم
ايشان بارانند وقتى كه تنگى و گرانى شود در سالى . و شيرانند مثل شيران « شرى » در حالى كه همهء مردم در شدت و هلاكت باشند . ( و « شرى » بيابانى است كه شير در آنجا بسيار مىباشد )
هامش
( 1 ) . « دين » ( متن عربى ص 39 ) .
( 2 ) . در « ديوان » به جاى « فرض » ، « بدء » ذكر شده ديوان فرزدق ص 513 .
( 3 ) . « أو » ( متن عربى ص 39 ) .
( 4 ) . به جاى « النّاس » ، « البأس » ذكر شده « ديوان فرزدق » ص 513