فصل 5 [ اشعار زيد بن سجاد ع در دفاع از على ع ]
مصنّف اين كتاب فرموده است كه حديث كرد مرا شيخ - ادام اللَّه عزّه - كه يافتم به خط حسين بن زيد « 1 » كه نوشته بود : حديث كرد مرا مولاى من ( و مولا چند معنى دارد : غلام و صاحب و خويش و همسايه و مصاحب و پسر عمّ و شريك و پسر خواهر و ولىّ و دوست يارىكننده ، و معلوم نيست كه اينجا كدام يك مراد است ) گفت من بودم با زيد بن على عليه السّلام در شهر واسط پس ذكر كردند قومى ابو بكر و عمر و على عليه السّلام را ، پس مقدّم داشتند ابو بكر و عمر را بر آن حضرت پس چون برخاستند زيد به على عليه السّلام به من گفت كه شنيدى كلام ايشان را و گفت به تحقيق من ابياتى گفتهام پس بده تو اين ابيات را به ايشان :
و من شرّف الاقوام يوما برأيه * فإنّ عليّا شرّفته المناقب
، يعنى اگر كسى مشرّف گرداند ابو بكر و عمر را روزى به رأى خود بىدليلى ، سهل است به درستى كه على عليه السّلام را مشرّف گردانيده است به مناقب .
و قول رسول اللَّه و الحقّ قوله * و إن رغمت منهم أنوف كواذب
و همچنين مشرّف گردانيده است او را قول رسول صلّى اللَّه عليه و آله و قول او حق است و اگر چه به خاك ماليده شود به سبب آن ، بينىهاى دروغگويان .
بأنّك منّى يا علىّ معالنا * كهارون من موسى أخ لى و صاحب
هامش
( 1 ) . حسين بن زيد بن سجاد عليه السّلام ملقّب به « ذو الدّمعة » و « ذو العبرة » و مكنّى به « ابو عبد اللَّه » و « ابو عاتقه » است . در سال 114 در شام چشم به جهان گشود و بعد از شهادت پدرش زيد رحمه اللَّه ( شهادت : 120 هجرى قمرى ) ، امام صادق عليه السّلام تربيت او را به عهده گرفت و از علم و دانش فراوان او را برخوردار ساخت . او سيّدى خوش سيما و زاهد و عابد بود و به خاطر كثرت گريستن از خوف خدا در نماز شب ، « ذو الدمعة » لقب گرفت و چون در آخر عمرش نابينا گشت ، او را « مكفوف » مىگفتند . حسين بن زيد در سال 135 يا 140 هجرى قمرى وفات كرد . ر . ك : الكنى و الالقاب 2 / 250 ، منتهى الآمال 2 / 123 چاپ هجرت