علىّ الّذى في الفخر طال بناؤه * فلا تكثروا الدّعوى علينا و تفخروا
ببدر خرجتم للبراز فردّكم * شيوخ قريش جهرة و تأخّروا
فلمّا أتاهم حمزة و عبيدة * و جاء علىّ بالمهنّد يخطر
فقالوا نعم ، أكفاء صدق فاقبلوا * اليهم سراعا اذ بغوا و تجبّروا
فجال علىّ جولة هاشميّة * فدمّرهم لمّا عتوا و تكبّروا
فليس لكم فخر علينا بغيرنا * و ليس لكم فخر يعدّ و يذكر « 1 »
؛ يعنى دروغ گفتيد قسم به خانه خدا ، نكشتيد شما ما را و ليكن به شمشير هاشميين مفاخرت كنيد به شمشير احمد پسر عبد اللَّه در كارزار در كف على بن ابى طالب دريافتيد شما مطلب خود را كه كشتن دليران ما باشد . پس كوتاه كنيد پس نكشتيد شما عمرو بن عبد ود را و نه پسر او را . و ليكن كشندهء همتائى است كه شيرى است شير . على آنچنان كسى كه در مفاخرت بلند است بناى او . پس بسيار مكنيد دعوا را برما كه حقير و خوار مىكرديد در بدر . بيرون آمديد براى مبارزت پس رد كردند شما را و محل نگذاشتند پيران قريش آشكارا و پيش نيامدند . پس چون آمد به جانب ايشان حمزه و عبيده و آمد على بن ابى طالب به شمشير هندى در حالتى كه مىخراميد و جولان مىنمود . پس گفتند پيران و كاملان قريش كه بلى اين جماعت همتاها و همسرهائى به راستىاند با ما و ردّ كردند به سوى ايشان از روى شتاب وقتى كه نظم كردند و جبارى ورزيدند . پس جولان كرد على بن ابى طالب عليه السّلام جولان كردن هاشميين . پس هلاك ساخت ايشان را چون كه از حد درگذشتند و تكبر نمودند . پس نيست از براى شما مفاخرتى برما به غير جماعت ما و نيست از براى شما مفاخرتى كه شمرده شود و مذكور گردد .
شيخ - ايّده اللَّه - مىفرمايد : به تحقيق آمده است روايت از طريقهاى مختلف به سندهاى گوناگون از زيد بن وهب كه گفت : شنيدم از امير المؤمنين عليه السّلام كه مىگفت در حالتى كه ذكر مىفرمود حديث پدر را . پس گفت كشتيم ما از مشركين هفتاد
هامش
( 1 ) ر . ك : « الارشاد شيخ مفيد » 1 / 107 .