؛ يعنى و على بن ابى طالب امام ماست و امام همگى مردم ، آورد اين معنى را قرآن در روزى كه گفت پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله هر كه من بودم مولاى او پس اين يعنى على بن ابى طالب عليه السّلام مولاى اوست . اين معنى امرى است عظيم و بسيار بزرگ به درستى كه نگفت اين سخن را پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله مگر بر جميع امت از روى لزوم و وجوب و نيست در اين سخن قال و قيل .
شيخ - ايّده اللَّه - مىفرمايد : اين شعر با اينكه متضمن اعتراف به امامت امير المؤمنين است همچنين دليل است بر ثبوت مذهب تشيع ، در صدر اول و ابطال عناد طايفهء معتزله كه انكار اين معنى نموده مىگويند مذهب شيعه تازه حادث شده در زمان پيشين نبود .
الفصول المختارة ( دفاع از تشيع ) ( فارسى ) — صفحة 532
مساهمون: الشيخ المفيد
ص٥٣٢