؛ يعنى اميد مىدارد اى دشمنان كه ما ساكن خواهيم شد به اينكه شما بكشيد محمد را صلّى اللَّه عليه و آله و حال آنكه رنگين نشود نيزههاى بالا بلند از خون . دروغ مىگوئيد به حق پروردگار كعبه . يعنى ما ساكن نمىشويم تا آنكه ببينيد شما كاسههاى سر ما را كه انداخته شده است در حطيم و زمزم . و تا آنكه بريده شود خويشىها و از ياد به در برد زن شوهر را و فرو گرفته شود يعنى كشته شود محرمى از ما بعد محرمى و تا آنكه برخيزند قومى در آهن يعنى آلات حرب به جانب شما از براى آنكه دفع كنند از حبسهاى خود هر مجرمى و گنهكارى را بنا بر آنچه آمده است از ستم شما و گمراهى شما و فرو گرفتن شما در بارهء ما گناهى را كه تصور توان كرد به سبب ظلم كردن بر پيغمبرى كه آمده است و مىخواند به سوى هدايت و به سوى چيزى كه آمده است آن چيز از جانب صاحب عرش كه آن چيزى كه محكم است و رخنه در آن نمىتوان كرد پس مپنداريد ما را فرو گذارنده محمد صلّى اللَّه عليه و آله .
و حال آنكه مثل محمد صلّى اللَّه عليه و آله هر گاه بوده باشد در ميان قومى . پس نيست او البته فرو گذاشته شده پس اين سخنان معذرتها است كه پيش انداخته شده است از براى شما تا آنكه نبوده باشد جنگ كردن ما با شما پيش از آنكه عذر خود را خواسته باشيم .
شيخ - ايّده اللَّه - مىفرمايد كه اين قول صريح است در اقرار ابو طالب به پيغمبرى پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله مانند آن قول او كه از پيش گذشت و به تحقيق ابو طالب - رحمه اللَّه - گفته است در قصيدهء لاميّه خود آن چيزى را كه دلالت مىكند بر آنچه ما وصف كرديم از براى او از اخلاص او در نصرت پيغمبر و آن چيز آن است كه گفته است :
كذبتم و بيت اللَّه نسلم احمدا * و لمّا نطاعن دونه و نناضل
و نسلمه حتّى نصرّع دونه * و نذهل عن ابنائنا و الحلائل « 1 »
؛ يعنى دروغ گفتيد قسم به خانهء خدا ، اينكه گفتيد كه مقهور مىشود و مغلوب مىگردد محمد صلّى اللَّه عليه و آله در حالتى ما نيزه نزنيم از براى او و جنگ نكنيم با دشمنان او
هامش
( 1 ) « ديوان ابى طالب » ص 25 ، « شرح نهج البلاغه » 14 / 79 .