بوديد و حال آنكه اسلام آن حضرت عليه السّلام در ميان شما مقدّم بود بر اسلام همه .
و از آن جمله ، شعر عبد الرحمن بن حنبل مصاحب قبيله بنى جمح است :
لعمرى لئن بايعتم ذا حفيظة * على الدّين معروف العفاف موفّقا
عفيفا عن الفحشاء ابيض ماجدا * صدوقا و للجبّار قدما مصدّقا
ابا حسن فارضوا به و تبايعوا * فليس كمن فيه يرى العيب منطقا
علىّ وصىّ المصطفى و وزيره * و اوّل من صلّى لذى العرش و اتّقى « 1 »
؛ يعنى قسم به عمر خود مىخورم كه هر گاه بيعت كرديد اى گروه مردمان صاحب تعصب و حميت را بر دين كه مشهور است عفت او و توفيق يافته شده است و نگاهداشته شده است او از گناهان و رو سفيد و بزرگ مرتبه است و بسيار راستگو و به خداى تعالى از قديم الايّام تصديقكننده است ( يعنى ابو الحسن امير المؤمنين عليه السّلام ) پس راضى شويد به او عليه السّلام و از يك ديگر بيعت بگيريد كه از آن حضرت روگردان نشويد كه نيست آن حضرت عليه السّلام مثل كسى كه در آن كس نزد عيبجوئى سخنى است ( يعنى زبان عيب بر آن كس دراز است مراد ابو بكر و عثمانند ) . ابو الحسن كه مذكور شد على بن ابى طالب عليه السّلام است كه وصى مصطفى و وزير اوست و اول كسى است كه نماز گزارد از براى صاحب عرش و پرهيزكارى نمود .
و از آن جمله ، شعر ابو الاسود دؤلى است :
و انّ عليّا لكم مفخر * يشبّه بالاسد الاسود
هامش
( 1 ) « كفاية الطالب » ص 127 .