و صلّى على الطّهر من بعده * خليفتنا القائم المدّعم
عليّا عنيت وصىّ النّبىّ * يجالد عنه غواة الامم
له الفضل و السّبق و المكر ما * ت و بيت النّبوّة لا المهتضم « 1 »
؛ يعنى رحمت فرستد خداى تعالى بر احمد صلّى اللَّه عليه و آله كه فرستادهشدهء پادشاه عالميان است و تمام نعمت خداى تعالى بر خلق . و رحمت فرستد خدا بر پاكى كه بعد از اوست و خليفهء ماست كه به حق قائم است و محل اعتماد است كه على عليه السّلام را قصد كردم از اين سخن خود كه گفتم كه وصى پيغمبر است . حرب مىكنم از جانب او با گمراهان امت . او راست فضيلت و پيشى گرفتن در همه كمالات بر همه و كرامتها و خانمان پيغمبرى نه آن كسى را كه شكسته حال و ذليل است ( يعنى ابو بكر و عثمان ) شيخ مىفرمايد كه در اين شعر نيز تصريح است از قائل آن به امامت امير المؤمنين عليه السّلام بعد از پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و به اينكه آن حضرت خليفه و جانشين پيغمبر بود نه آن جماعت كه نام برده شدند .
و از آن جمله ، شعر عبد اللَّه بن حكيم تميمى است :
دعانا الزّبير الى بيعة * و طلحة من بعد ان اثقلا
فقلنا صفقنا بايماننا * فان شئتما فخذا الاشملا
نكثتم عليّا على بيعة * و اسلامه فيكم اوّلا « 2 »
؛ يعنى خواند ما را زبير به بيعتى و همچنين طلحه نيز خواند ما را به آن بيعت بعد از آنكه آن هر دو به ما عطايا دادند . پس گفتيم بيعت كرديم ما به دستهاى راست خود با امير المؤمنين عليه السّلام .
پس اگر خواهيد شما بگيريد دستهاى چپ ما را ( كنايه است از ريشخند زيرا بيعت به دست چپ نمىباشد ) شكستيد شما بيعتى كه با امير المؤمنين عليه السّلام كرده
هامش
( 1 ) الغدير 3 / 233 .
( 2 ) الغدير 3 / 233 .