پس آن حضرت صلّى اللَّه عليه و آله لعن مىكرد برايشان به همين عبارت كه مذكور شد چهل صباح ( 30 ) و به تحقيق روايت كردهاند راويان از ابو هريره اينكه رسول صلّى اللَّه عليه و آله قنوت خواند در نماز صبح پس گفت به آواز بلند :
« اللّهمّ انج الوليد بن الوليد و سلمة بن هشام و عيّاش بن ابى ربيعة و المستضعفين بمكّة اللّهمّ اشدد وطأتك على مضر و رعل و ذكوان و اجعلها عليهم سنين كسنى يوسف »
« 1 » پس به درستى كه اگر بر أمير المؤمنين عليه السّلام عيبى و عارى باشد در دين به اينكه بلند ذكر مىكرده نام مردم را در قنوت و حاشا كه او را عليه السّلام عيبى يا نقصى باشد . هر آينه عيب و عار خواهد بود بر رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله به همين كار . و به درستى كه نظّام اراده اثبات عيب و عار بر رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله داشته ( يا الحادى كه او را بوده و از اين كه مبادا رسوا شود ) به كنايه نام أمير المؤمنين عليه السّلام را برده و قصد كرده رسول را صلّى اللَّه عليه و آله .
و ابراهيم نگفته پيش از اين و بعد از اين سخنى در بحث بر أمير المؤمنين عليه السّلام ، مگر آنكه وجه خوبى آنچه نسبت داده به آن حضرت در كمال وضوح و روشنى باشد و به تحقيق كه ما ذكر كرديم حجت بر صدق اين معنى مجملا . و چون ذكر كرديم وجه خوبى بعض از آنچه نسبت داده ابراهيم به آن حضرت عليه السّلام ، پس بايد ذكر كنيم وجه خوبى باقى را مبادا كسى توهّم كند كه ذكر نكردن ما به واسطه آن است كه ما برهان نداريم .
[ فتواهاى على ع مطابق قرآن است ]
اما سخن أمير المؤمنين عليه السّلام در حيضها كه در عدّهء زنان ، معتبر است و گفتن آن حضرت كه « قروء » در قرآن واقع است جايى كه اللَّه تعالى فرموده است :
ثَلاثَةَ قُرُوءٍ
« 2 » مراد از آن طهرهاست موافق با لغتى است كه قرآن به آن لغت نازل شده است ؛ زيرا « قروء » در لغت عرب به معنى جمع است و از اينجاست كه عرب ده را « قريه » گفته است ؛ زيرا جمع مىكند آن جماعتى كه فرا گرفته آنها را و گفته مىشود :
« قريت الماء في الحوض »
هامش
( 1 ) « مسند احمد حنبل » 2 / 503 حديث شماره 7415 و همچنين 3 / 329 حديث شماره 10375 .
( 2 ) سوره بقره ، آيه 228 .