حنفى عراقى گفت : حجازى رد كرده است ( 30 ) قول نبى صلّى اللَّه عليه و آله كه فرموده است نيست در كمتر از دويست درهم صدقه يعنى زكاتى ؛ زيرا واجب مىگرداند زكات بر هزار مرد كه همه دويست درهم داشته باشند و ساقط مىكند از شخصى از صرّافان كه صد هزار درهم داشته باشد ؛ و اين سفاهت در احكام است .
شافعى حجازى گفت : عراقى مناقضه كرده است در روزه نيز ؛ زيرا گفته است اگر صائم دواى خشكى بخورد در ماه رمضان ، واجب است براو قضاء و اگر فرو برد ريگى يا انگشترى يا چيزى شبيه اينها باشد از روى عمد ، واجب نيست براو قضاء .
حنفى عراقى گفت : به درستى كه حجازى شريك است با من در اين مناقضه ؛ زيرا مىگويد اگر مسافر يا مريض افطار كند در ماه رمضان و قضاء آن را نگيرد تا وقتى كه رمضان ديگر بيايد ، واجب است بر اين قضا و كفّاره و با وجود اين قول گفته است اگر مردى افطار كند از روى عمد در ماه رمضان بىعذرى ، واجب است براو قضاء نه كفّاره . پس با وجود اين قول كدام يك از ما شديدتر است در مناقضه .
شافعى حجازى گفت : عراقى گفته است اگر شخصى ديوانه باشد در جميع ماه رمضان ، واجب نيست براو قضا و اگر عاقل شود در بعضى از ماه ، واجب است بر او روزهء آنچه عاقل است در آن و قضاء آنچه گذشته است . باز گفته است اگر كسى بيهوش شود در تمام ماه ، واجب است براو قضاء جميع ماه و اين مناقضهاى است واضح .
حنفى عراقى گفت : حجازى قائل شده است به مثل اين ، زيرا گفته است اگر طفلى بالغ شود در آخر روز ، روزه امساك مىكند در باقى آن روز و قضا واجب نيست براو . و اگر كافرى مسلمان شود در پارهاى از روز ، واجب است براو قضاء آن روز . و پوشيده نيست تناقض اين دو قول .
شافعى حجازى گفت : عراقى بدعت كرده است در آنچه ذكر كردهام ؛ زيرا
الفصول المختارة ( دفاع از تشيع ) ( فارسى ) — صفحة 367
مساهمون: الشيخ المفيد
ص٣٦٧