و فرموده است :
« لكلّ امرئ ما نوى »
« 1 » ؛ يعنى هست از براى هر مردى آنچه نيت كرده است .
( اگر نيت ثواب كرده است ثواب دارد و اگر نه ، نه . و حاصل اين دو حديث اين است كه نيت مىبايد ) و عراقى مىگويد كه وضو محتاج نيست به نيّت ، و اين جرات است بر ردّ سنّت .
حنفى عراقى گفت : من حجازى را از خود قائمتر مىبينم در ردّ سنّت و شديدتر در اقدام بر بدعت ؛ زيرا مىگويد اگر به ضرورت احرام ببندد از غير خود ، خواهدبود آن حج از همان شخصى كه احرام بسته . و مجزى است او را از حج واجبى خود . پس عجب است كه دعوى مىكند بر عراقى رد سنت در وضو به غير نيّت . و حال آنكه خودش اتيان كرده است بر آن در حج كه اعظم دين است و تجويز كرده است آن را به غير نيت . نعوذ باللَّه از كسى كه تشنيع كند و خودش اولى باشد به تشنيع از كسى كه عيب كند مردى را او خودش اتيان كرده باشد به چيزى كه اعظم از آن باشد .
شافعى حجازى گفت : عراقى مىگويد اگر مردى نماز كند در جامهاى كه ريخته باشد بر آن بول حيوانى كه نخورند گوشت او را . و آن بول زياده از قدر درهمى باشد صحيح است نماز وى . مگر اين كه بسيار باشد . و بسيار به اعتقاد او آن است كه گرفته باشد ربع جامه را يا زياده . باز نقيض اين قول را گفته است ؛ زيرا گفته است اگر گوسفندى بول كند در چاهى كه هزار خيك آب داشته باشد نجس مىشود جميع آب . و اين مناقضهاى است فاحش .
حنفى عراقى گفت : من مىبينم حجازى را اولى به مناقضه ؛ زيرا مىگويد اگر مردى تيمم كند به خاكى كه مخلوط باشد با آرد ، صحيح نيست . و اگر وضو سازد به آبى كه مخلوط باشد با شير ، صحيح است . و اين عجيبتر است از آنچه از من نقل كردى .
هامش
( 1 ) « صحيح مسلم » 3 / 1204 حديث شماره 1907 .