شيخ مىفرمايد پس من گفتم به داركى چرا گمان كردى احكام متغيّر مىشود به اختلاف آنچه تو ذكر كردى از كلام . و به چه چيز انكار مىكنى كه عقد برزن به لفظ استمتاع قائم باشد مقام عقد براو به لفظ زوجيّت و عقد براو به لفظ زوجيت قائم باشد مقام لفظ استمتاع .
پس آيا مىيابى تو برهانى براى آنچه دعوى كردى از اين امر يا دليل بر آن يا بيابى در آن . و بعد از اين مىگوئيم چگونه جرات كردى دعوى كنى اجماع شيعه را بر آنچه ذكر كردى و حال آنكه شنيده نشده است اين از احدى از ايشان و نخواندهاى اين را در كتابى از كتابهاى ايشان و من كه با تو نشستهام در اين مجلس فتوى مىدهم به اينكه فرق نيست ميان لفظ تزويج و متعه در باب نكاح ، خواه نكاح دائمى باشد يا نكاح متعه .
بلكه فرق ميان اين دو نكاح به حسب لفظ از جهت عبارت به ذكر مدت است در نكاح متعه و ترك آن در نكاح دوام .
پس اگر كسى بگويد به زنى كه متعه من كردى نفس خود را و ذكر نكند مدت را و او بگويد بلى ، واقع مىشود نكاح دائمى و زايل نمىشود مگر به طلاق . و اگر بگويد به او كه زن من كردى نفس خود را تا فلان مدت و او بگويد بلى واقع مىشود نكاح متعه .
و نيست ميان شيعه خلافى در آنچه ذكر كرديم . پس ديگر جوابى نگفت كه واجب باشد حكايت آن و ظاهر شد كلام براو .
الفصول المختارة ( دفاع از تشيع ) ( فارسى ) — صفحة 319
مساهمون: الشيخ المفيد
ص٣١٩