نكرده باشد . و چنان كه تخصيص داده شده است آيه :
وَ السَّارِقُ وَ السَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُما جَزاءً بِما كَسَبا نَكالًا مِنَ اللَّهِ وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ
« 1 » ؛ يعنى قطع كنيد دست مرد دزد و زن دزد را تا اينكه جزاى دزدى ايشان باشد و عذاب خداى تعالى برايشان .
پس مخصوص شده است اين آيه به بعض دزدان و شامل جميع ايشان نيست .
( مثلا شامل كسى نيست كه از غير حرز دزديده باشد يا مال پسرش را دزديده باشد ) چنان كه تخصيص داده شده است آيه
أَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ
« 2 » اگر شخصى كسى را بكشد عوض وى قاتل را مىكشند ( پس تخصيص يافته است به اينكه قاتل و مقتول هر دو مسلمان باشند و آزاد باشند ) و همچنين امثال اين آيات كه طول مىكشد ذكر آنها و هر گاه شخصى كه ردّ مىكرد بر اماميّه و استدلال مىكرد بر عدم امامت آن دو امام ، معترف باشد به اينكه گاه تخصيص مىيابد چيزى كه ظاهر آن عموم است به سبب دليلى كه دعوى كند و بسا باشد كه موافق باشند با او در اين تخصيص ديگران و گاه باشد كه مخالف باشند در آن پس هيچ حرجى و منعى نيست بر اماميه و اعتقاد به اينكه آيه مذكور تخصيص داده شده است به سبب دليلى كه واجب ساخته است آن را عقل و حاصل شده است بر آن اجماع بر آن نحوى كه بيان خواهيم كرد .
و آن اين است كه خلافى نيست ميان امّت در اينكه اين آيه مخصوص است به جمعى كه ناقص باشد عقول ايشان از حد كمال كه سبب يافتن رشد است و شامل نيست كسى را كه حاصل باشد براى وى از عقل آنچه حاصل است براى جمعى از اهل رشد و بلوغ .
پس باطل شد اينكه شامل ائمه عليهم السّلام باشد و چيزى كه واضح مىكند ضعف اين
هامش
( 1 ) سوره مائده ، آيه 38 .
( 2 ) سوره مائده ، آيه 45 .