از نبى صلّى اللَّه عليه و آله به سبب مخالفت آن زن با او و امر وى پدرش را به نماز قبل از اذن آن حضرت از جهت محبت زيادتى استطاله و رغبت در جمع كردن فضيلت و رياست به سبب اين چنان كه مذكور شد .
[ عزل پيامبر ابو بكر را از پيشنمازى ]
باز شيخ مىفرمايد كه ايشان ( يعنى اهل سنّت ) گفتند كه مبادرت نبى صلّى اللَّه عليه و آله به خروج به مسجد و بازداشتن ابو بكر از نماز به سبب اين بود كه چون قلوب مسلمانان متعلّق بود به رسول صلّى اللَّه عليه و آله و محزون بودند به سبب تأخير ملاقات آن حضرت . پس آن حضرت ترسيد كه اگر تأخير كند مبادا اختلاف كنند و اراجيف گويند در باب وى مرجفون « 1 » ايشان ؛ پس مبادرت آن حضرت براى اين بود نه براى آنچه شما گفتيد كه مراد انكار كردن نماز ابو بكر به مردم بود .
در جواب ايشان مىگوئيم كه اگر حال چنان باشد كه ذكر كرديد هر آينه دور نمىكرد رسول صلّى اللَّه عليه و آله ابو بكر را از محراب ، بلكه ممكن بود برسد به مطلبش با وجود اينكه ابو بكر نماز را تمام كند .
به اين طريق بيرون رود پيش قوم بعد از فراغ ابو بكر از نماز تا اينكه مشاهده كنند ايشان آن حضرت را برحال استقلال و خوشحال شوند از ملاقات وى و باطل شود آنچه خوف داشت از آن از اراجيف ايشان در شأن وى . و عزل نكند آن مرد را از نمازى كه امر كرده بود او را به اقامت آن ، تا اينكه دلالت كند اين بر اينكه حادث شده است از او چيزى كه باعث عزلش شده ؛ يا ظاهر است از او حال منكرى كه پنهان بوده از مردم و به سبب آن صلاحيت ندارد كه نماز كند به مردم ؛ يا اينكه حال به آن طريق بوده است كه گفتيم كه نماز او به اذن آن حضرت نبوده است .
و بر تقديرى كه وقت نماز ضرور بود بيرون رود ممكن بود عزل نكند او را بلكه در عقب وى نماز كند ؛ چنان كه با عبد الرحمن كرد وقتى كه به او رسيد وى مشغول بود پس او را از مقام عزل نكرد و نماز كرد با جمعى از مردم كه در عقب وى نماز مىكردند .
هامش
( 1 ) بيهوده گويان .