جايز بود واقع شود از او چيزى كه واجب سازد آزار او را به ادب و عقوبت ، و اگر واجب شود اين ، هر آينه واجب مىشود آزار او .
و اگر جايز باشد وجوب آزار او ، هر آينه جايز خواهد بود آزار رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و آزار خداى تعالى .
و چون اين باطل است دلالت مىكند بر اينكه آن حضرت معصوم بود چنان كه ذكر كرديم . و هر گاه ثابت شد عصمت فاطمه عليها السّلام واجب است كه جزم كنند به قول او و مستغنى باشد از شاهد در دعوى خود .
زيرا مدعى محتاج نيست به شاهد مگر به سبب اينكه معصوم نيست و جايز است كه دعوى او را باطل كنند .
پس استظهار كردند به شهود بر قول او تا اينكه طمع نكنند بسيارى از مردم به مال غير خود و انكار نكنند حقهائى را كه واجب باشد برايشان .
و هر گاه عصمت غنى كند از شهادت ، واجب است جزم كردن به قول فاطمه عليها السّلام و به ظلم كسى كه منع كند او را از فدك و طلب كند از او شاهد بر قولش .
و واضح مىكند صحت آن چيزى را كه ذكر كرديم اينكه دو شاهد كه در هر دعوى مىبايد كه قبول شهادت كنند به حسب ظاهر . با اينكه جايز است كه مبطل و كاذب باشند در آنچه شهادت دادند به آن .
و صحيح نيست كه استظهار كنند بر قول كسى كه ايمن هستند از اينكه دروغ گويد به قول كسى كه ايمن نيستند براو از دروغ . چنان كه صحيح نيست استظهار بر قول مؤمن به قول كافر و بر قول عادل به قول فاسق فاجر .
[ داستان شهادت خزيمة ذو الشهادتين ]
و دلالت مىكند بر اين نيز اينكه نزاع داشت كسى با نبى صلّى اللَّه عليه و آله در باب شترى و طلب كرد از آن حضرت شاهد بر قول وى ، پس شهادت داد براى آن حضرت خزيمة بن ثابت « 1 » پس گفت به او نبى صلّى اللَّه عليه و آله كه اى خزيمه ، از كجا دانستى كه اين
هامش
( 1 ) خزيمة بن ثابت بن الفاكه بن ثعلبه انصارى معروف به « ذو الشهادتين » از اولين كسانى بود كه به پيامبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله ايمان آورد و در جنگ بدر حضور يافت و هنگام فتح مكه پرچم قبيله خطمه در دست او بود . در جنگ جمل و صفين به يارى على عليه السّلام شتافت و هنگامى كه عمّار ياسر به شهادت رسيد ، او جانانه براى دفاع از على عليه السّلام با لشكر معاويه جنگيد و به شهادت نائل آمد . جنگ صفين در سال 37 هجرى قمرى بود . ر . ك : « الاستيعاب ابن عبد البرّ » 2 / 448 ، « تحرير تقريب التهذيب » 1 / 359 .