و ايشان در مرتبه يا تفضيل او برايشان چنان كه بيان كرديم .
و بعد از تسليم اينكه لازم مىآيد آن حضرت افضل باشد ، جواب مىگوئيم :
هر گاه بر فضيلت امير المؤمنين عليه السّلام بر پيغمبرى از پيغمبران دليل قائم و برهان بر آن واضح باشد هر آينه برما واجب است به آن قائل شويم و خلاف در آن را ترك كنيم و ما را از اين ، خلاف عامهء جهّال دور نمىكند . ( كه به سبب جهل و عناد اعتقاد به آن نمىكنند و چگونه ما قائل به آن نشويم ) .
و حال آنكه نيست در تفضيل سيد الوصيّين و امام المتّقين و برادر رسول رب العالمين محمد سيد المرسلين تمثيل و نفس او به حكم تنزيل و ناصر وى در دين و پدر ذريّهء ائمه راشدين ميامين بر بعضى از انبياء متقدّمين امرى كه آن را عقل محال داند ، و سنت و حديث منع آن نكرده و قياس و دليل و اجماع آن را ردّ و باطل نمىكند ، از براى آنكه اكثر شيعه به آن قائلند و اين را از ائمه - اولاد وى - نقل كردهاند .
و هر گاه در آن خلافى نباشد جز خلاف بعضى از ناصبيّه يا كسى كه قائل به ولايت اوست كه در اعتقادش ضعفى حاصل است پس مانعى از قول به آن نيست .
اگر كسى بگويد محنت اسماعيل عليه السّلام از محنت امير المؤمنين عليه السّلام عظيمتر بود ؛ زيرا امير المؤمنين مىدانست قريش غير او مىخواهند و غرض ايشان قتل او نيست بلكه قصد رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله را دارند نه قصد او را ، پس او اعتماد و جزم به سلامتى داشت .
و اسماعيل عليه السّلام يقين داشت كه ذبح براو واقع مىشود ؛ زيرا ابراهيم عليه السّلام امرى را كه به آن وحى نازل شده بود به جا مىآورد پس ميان اين دو امر فرق است ؟
جواب مىگوئيم : امير المؤمنين عليه السّلام اگر چه مىدانست قريش قصد رسول صلّى اللَّه عليه و آله را دارند نه غير او و ليكن به ظاهر حال و به سبب آنچه باعث غلبه ظن مىشود از عادتى كه جارى است خشم قريش بر كسى كه مانع انجام غرض ايشان و حائل بين آنها و منظورشان شده ، شديد مىشود . و كسى كه دشمن ايشان است امر را بر
الفصول المختارة ( دفاع از تشيع ) ( فارسى ) — صفحة 137
مساهمون: الشيخ المفيد
ص١٣٧