من به جان خود ، كسى را حفظ كردم كه بهترين جماعت است و بر روى ريگ راه رفتند و خانه كعبه و حجر را طواف كردند .
رسول إله الخلق اذ مكروا به * فنجّاه ذو الطّول الكريم من المكر
رسول خداى تعالى است وقتى كه قوم به او مكر كردند وى را صاحب نعمتها و كرمها خلاصى داد . يعنى خداى تعالى از مكر ايشان .
و بتّ أراعيهم و هم ينبئوننى * و قد صبرت نفسى على القتل و الأسر
شب به روز آوردم در حالى كه ايشان را نگاه مىداشتم و ايشان نيز مرا نگهبانى مىكردند ، نفس من در آن وقت رضا داده بود كه مرا بكشند يا اسير كنند .
و بات رسول اللَّه في الشّعب آمنا * و ذلك في حفظ الاله و في ستر
و رسول صلّى اللَّه عليه و آله در آن شب به روز آورد از روى امنيت در حفظ خداى تعالى و پنهانى از ايشان .
اردت به نصر الاله تبتّلا * و اضمرته حتّى اوسّد في قبرى
« 1 » به اين كار نصرت خداى تعالى را از روى اخلاص و انقطاع به او اراده كردم و اين در خاطر من ثابت است تا وقتى كه در قبر بخوابم .
[ خوابيدن على ع به جاى پيامبر ص در شب غار و شب شعب ] - [ داستان اسماعيل ع و مقايسه آن با فداكارى على ع ]
شيخ - ايّده اللَّه - فرمود : در اكثر اخبار آمده است كه امير المؤمنين عليه السّلام در شبى كه رسول صلّى اللَّه عليه و آله به غار رفت در جاى آن حضرت خوابيد ، و اين خبر را كه مذكور شد يافتم در باب شبى كه رسول صلّى اللَّه عليه و آله به شعب رفت و ممكن است امير المؤمنين عليه السّلام در جاى رسول صلّى اللَّه عليه و آله دو مرتبه خوابيده باشد ، يكى شبى كه به غار رفت و ديگرى شبى كه به شعب رهسپار شد و در اين فعل امير المؤمنين عليه السّلام دلائلى بر فساد و مقالات اهل خلاف و تعصب و عناد است از وجوه بسيار :
يكى ، بطلان قول ايشان است كه مىگويند : امير المؤمنين عليه السّلام به رسول صلّى اللَّه عليه و آله ايمان آورد و حال آنكه او پنج ساله يا هفت ساله يا نه ساله بود . و غرض از اين كلام
هامش
( 1 ) « ديوان امام على عليه السّلام » ص 45 .