فَيَطْمَعَ الَّذِي فِي قَلْبِهِ مَرَضٌ
. . . وَ أَطِعْنَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ
« 1 » ( پس در همهء اين آيات خطاب به زنان حضرت كرده و علامت ايشان كه « نون » است استعمال شده ) باز از گفتگوى با ايشان بعد از اين خطاب فصل ، عدول كرده . ( يعنى فاصل و جداكنندهء ميان حق و باطل ) . به سوى جمع مذكّر و فرموده است :
إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً
« 2 » پس چون « ميم » را ايراد كرده و « نون » را ساقط كرده دانستيم كه اين قول به جمعى كه اول مذكورند متوجه نشده است به سبب آنچه آن را از قاعدهء اهل عربيّت و حقيقت آن لغت بيان كرديم ، باز بعد از اين به سوى ازواج رجوع كرده و علامت ايشان را كه « نون » است آورده و فرموده است :
وَ اذْكُرْنَ ما يُتْلى فِي بُيُوتِكُنَّ مِنْ آياتِ اللَّهِ وَ الْحِكْمَةِ إِنَّ اللَّهَ كانَ لَطِيفاً خَبِيراً
« 3 » پس دلالت كرده است به سبب اين تغيير اسلوب بر تنهائى آن كسى كه او را از آل محمّد صلّى اللَّه عليه و آله ذكر كرديم به اتّصاف صفتى كه آن را برايشان معلّق كرده است از حكم طهارت از رجس كه باعث عصمت و فضيلت جليل است .
و ممكن شما نيست اى طايفه مخالف ، دعوى كنيد كه با زنان ، مردى يا پسرى بوده است و بنا بر اين بگوئيد ايراد جمع مذكر به طريق تغليب مذكّر بر مؤنّث صحيح است .
( و تغليب آن است دو چيز كه ميان آنها ربطى باشد نام يكى را بر آن ديگرى نيز اطلاق نمايند و هر دو را با هم به يك نام ذكر كنند مثل : شمسين و قمرين ) .
و هر گاه اين ادعا ممكن نشود و باطل باشد اينكه به سوى ازواج متوجّه شود ،
هامش
( 1 ) سوره احزاب ، آيه 33 .
( 2 ) سوره احزاب ، آيه 33 .
( 3 ) سوره احزاب ، آيه 34 .