معنى و فايده نخواهد بود ؛ از براى آنكه ارادهء نيكوئى و بيان اقتضا مىكند شامل جميع خلايق باشد چنان كه در تفسير نقل كردهاند .
( پس اگر ارادهء آن در هر دو آيه به اين معنى باشد شامل جميع خلايق خواهد بود و هيچ اختصاص به اهل بيت نخواهد داشت . و حاصل آنكه خداى تعالى مىخواهد كه جميع خلق وى معصوم باشند ليكن به فعل نمىآيد . پس اگر اراده در اين آيه به اين معنى باشد مخصوص ساختن آن به اهل بيت لغو مىشود . و اما اگر به آن معنى باشد كه بالفعل زايل شده است مخصوص است به اهل بيت و كسى ديگر معصوم نيست ) .
پس چون خداى تعالى اهل بيت را به ارادهء زايل كردن رجس از ايشان مخصوص گردانيده است ، هر آينه بر آنچه ما آن را وصف كرديم دلالت مىكند كه آن وقوع زايل شدن رجس از ايشان است و اين موجب عصمت است چنان كه ذكر كرديم .
( پس ثابت شد آنكه آيه در شأن وى نازل شده مىبايد معصوم باشد ) و چون اجماع كردهاند بر اينكه زنان نبى صلّى اللَّه عليه و آله معصوم نبودهاند باطل شد قول كسى كه گمان كرده بود آيه در شأن ايشان نازل شده است .
يا آنكه كسى كه اندك چيزى از زبان عرب و اصول و قواعد آن داند مرتكب اين قول نمىشود و توهّم صحت آن نمىكند ؛ زيرا ميان اهل عرب خلافى نيست در اينكه ضمير جمع مذكّر « م » است ، و جمع مؤنّث « ن » و تفاوت و امتياز اين دو جمع به اين دو ضمير است . و جايز نيست در لغت قوم گذاشتن علامت مؤنّث بر مذكّر و نه گذاشتن علامت مذكر بر مؤنث و اين را نه در حقيقت و نه در مجاز استعمال نكردهاند .
چون خداى تعالى در اين آيه ابتداء كرده است به خطاب زنان و در خطاب ايشان علامت جمع را كه نون است آورده است پس فرموده است :
يا نِساءَ النَّبِيِّ لَسْتُنَّ كَأَحَدٍ مِنَ النِّساءِ إِنِ اتَّقَيْتُنَّ فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ