پس نازل كرد خداى تعالى سكينهء خود را بر رسول و بر مؤمنين .
و چون نبود با نبى صلّى اللَّه عليه و آله در غار مگر يك نفر جدا گردانيد خداى تعالى نبى خود را به رحمت از غير او و مخصوص گردانيد آن حضرت را به آن و شريك نكرد كسى را با او .
پس فرمود :
فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها
« 1 » خداى تعالى « سكينه » و رحمت خود را بر رسول نازل كرد و تأييد و تقويت او كرد به لشكرى كه ايشان را نديدهاند . ( و مراد ملائكهاى است كه نازل شده بود تا آن حضرت آمد ) پس اگر آن مرد مؤمن بود ، هر آينه مثل مؤمنين در شمول رحمت براى ايشان مىبود و اگر نبود اينكه او حادث كرده است به سبب دلگيرى خود در غار حرامى را كه براى آن متوجه شده است نهى به سوى او از دائم داشتن آن حرام ، چرا خداى تعالى او را محروم مىگردانيد از رحمت و سكينه كه تفضّل كرده است به آن بر غير وى از مؤمنين كه با رسول صلّى اللَّه عليه و آله در مواضع ديگر بودهاند . چنان كه در قرآن آمده است و به آن محكم ذكر به تفصيل و بيان ناطق است و اينكه مذكور شد ظاهر است براى كسى كه در آن فكر كند .
شيخ - ايّده اللَّه - فرمود : اين كلام ، جماعتى از ناصبيّه ، يعنى اهل سنت را حيران كرده و سينههاى ايشان را تنگ ساخته است .
پس شعبه شعبه و فرقه فرقه شده و در خلاصى از اين بحث اختلاف كردهاند .
و احدى از ايشان اعتماد نكرده است مگر به چيزى كه بر ضعف عقل و سخافت رأى و ضلال وى از راه راست دلالت مىكند .
پس قومى از ايشان گفتهاند كه « سكينه » در اين آيه بر ابو بكر و رسول صلّى اللَّه عليه و آله نازل شد و ابو بكر خائف و ترسيده بود و رسول اللَّه ايمن و مطمئن بود و به سكينه محتاج نيست مگر كسى كه خوف و ترس داشته باشد .
هامش
( 1 ) سوره توبه ، آيه 40 .