[ سوره الأنفال ( 8 ) : آيات 41 تا 49 ]
وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ إِنْ كُنْتُمْ آمَنْتُمْ بِاللَّهِ وَ ما أَنْزَلْنا عَلى عَبْدِنا يَوْمَ الْفُرْقانِ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعانِ وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 41 ) إِذْ أَنْتُمْ بِالْعُدْوَةِ الدُّنْيا وَ هُمْ بِالْعُدْوَةِ الْقُصْوى وَ الرَّكْبُ أَسْفَلَ مِنْكُمْ وَ لَوْ تَواعَدْتُمْ لاخْتَلَفْتُمْ فِي الْمِيعادِ وَ لكِنْ لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْراً كانَ مَفْعُولاً لِيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَ يَحْيى مَنْ حَيَّ عَنْ بَيِّنَةٍ وَ إِنَّ اللَّهَ لَسَمِيعٌ عَلِيمٌ ( 42 ) إِذْ يُرِيكَهُمُ اللَّهُ فِي مَنامِكَ قَلِيلاً وَ لَوْ أَراكَهُمْ كَثِيراً لَفَشِلْتُمْ وَ لَتَنازَعْتُمْ فِي الْأَمْرِ وَ لكِنَّ اللَّهَ سَلَّمَ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ ( 43 ) وَ إِذْ يُرِيكُمُوهُمْ إِذِ الْتَقَيْتُمْ فِي أَعْيُنِكُمْ قَلِيلاً وَ يُقَلِّلُكُمْ فِي أَعْيُنِهِمْ لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْراً كانَ مَفْعُولاً وَ إِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ ( 44 ) يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا لَقِيتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُوا وَ اذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ( 45 )
وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ رِيحُكُمْ وَ اصْبِرُوا إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ ( 46 ) وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بَطَراً وَ رِئاءَ النَّاسِ وَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ اللَّهُ بِما يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ ( 47 ) وَ إِذْ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ وَ قالَ لا غالِبَ لَكُمُ الْيَوْمَ مِنَ النَّاسِ وَ إِنِّي جارٌ لَكُمْ فَلَمَّا تَراءَتِ الْفِئَتانِ نَكَصَ عَلى عَقِبَيْهِ وَ قالَ إِنِّي بَرِيءٌ مِنْكُمْ إِنِّي أَرى ما لا تَرَوْنَ إِنِّي أَخافُ اللَّهَ وَ اللَّهُ شَدِيدُ الْعِقابِ ( 48 ) إِذْ يَقُولُ الْمُنافِقُونَ وَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ غَرَّ هؤُلاءِ دِينُهُمْ وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ( 49 )
و بدانيد كه آنچه غنيمت گرفتيد از چيزى پس بدرستى كه از براى خداست پنج يكش و از براى رسول و از براى صاحب قرابت و يتيمان و درماندگان و راه گذران محتاج اگر هستيد ايمان آوردهايد به خدا و آنچه فرو فرستاديم بر بنده خود روز تميز روزى كه بهمرسيدند آن دو جماعت و خدا بر هر چيز تواناست ( 41 )
هنگامى كه شما بوديد در كنارهء نزديكتر و ايشان بكنارهء دور تر و سواران قافله پائينتر بودند از شما و اگر وعده كرده بوديد هر آينه خلاف مىكرديد شما در وعده و ليكن تا بفعل آورد كارى را خدا كه مىبايست كرده شود تا آنكه هلاك شود كسى كه هلاك شد از روى دليل و حجت و زنده شود كسى كه زنده شد از روى دليل و بدرستى كه خدا هر آينه شنواى داناست ( 42 )
هنگامى كه نمود به تو ايشان را خدا در خوابت اندك و اگر نموده بود به تو ايشان را بسيار هر آينه سستى كرده بوديد و نزاع كرده بوديد در آن امر و ليكن خدا بسلامت داشت بدرستى كه او داناست بذات سينهها ( 43 )
و هنگامى كه نمود بشما ايشان را چون بهمرسيديد در چشمهاى شما اندك و گردانيد اندك شما را در چشمهاى ايشان تا بفعل آورد خدا كارى را كه بود كرده شده و به خدا برگردانيده مىشود كارها ( 44 )
اى آن كسانى كه گرويديد چون ملاقات كنيد گروهى را پس پاى بداريد و ياد كنيد خدا را بسيار باشد كه شما رستگار شويد ( 45 )
و فرمان بريد خدا و رسولش را و نه نزاع كنيد پس سستى خواهيد كرد و خواهد رفت دولت شما با باد و هنگام فتح و صبر كنيد بدرستى كه خدا با صبر كنندگانست ( 46 )
و مباشيد مانند آنان كه بيرون آمدند از ديارشان بشادى تمام و وانمود مردمان و منع مىكردند از راه خدا و خدا به آنچه مىكنند فرا رسنده است ( 47 )
و هنگامى كه بياراست مر ايشان را ديو رجيم كردارشان را و گفت نيست غلبهكنندهء مر شما را امروز از مردمان بدرستى كه من پناه دهندهام براى شما پس چون نمودار شدند آن دو فوج برگشت بر دو پاشنهاش و گفت بدرستى كه من بيزارم از شما بدرستى كه مىبينم آنچه را نمىبينيد بدرستى كه من مىترسم از خدا و خدا سخت عقوبت است ( 48 )
هنگامى كه مىگفتند دو رويان آنان كه در دلهاى ايشان بود بيمارى كه بفريفته اينها را دين ايشان و هر كه توكل مىكند بر خدا