نظر او گذشتند و چنان مشغول ديدن آنها گرديد كه آفتاب بحجاب شب فرو رفت و نماز عصر ازو فوت شد و ازينجهت قرين غم و الم گرديد و از حق سبحانه و تعالى استدعاى رد شمس نمود تا آنكه نماز عصر را بوقت خود بجا آرد حق تعالى رد شمس نموده سليمان نماز عصر را بوقت ادا كرد و بعد ازين آن اسبان را طلبيد و از غصه كه داشت بعضى از آنها را پى كرد و بعضى را گردن زد چنانچه حق تعالى فرمود «
فَطَفِقَ مَسْحاً بِالسُّوقِ وَ الْأَعْناقِ
» بنا برين مسح بالسوق و الاعناق ماليدن شمشير است به پيها و گردنهاى اسبان . پوشيده نماند كه اينمعنى منافى شأن انبياست بلكه اگر آحاد ناس چنين كار كند كه خود تهاون در امرى ورزد و بجرم آن حيوانى را به زير تيغ بيارد مطعون همگنان خواهد گرديد تا بانبيا كه محلى بزيور عصمت و قرب الهىاند چه رسد پس كلام على بن ابراهيم اگر مروى از ائمهء هدى عليهم السلام باشد چنانچه ظاهر اينست بطريق تقيه خواهد بود و در مجمع البيان آورده كه از حضرت صادق عليه السّلام مرويست كه چون پسرى براى سليمان متولد گرديد جنيان و شياطين گفتند كه اگر اين پسر بماند ميرسد ازو بما بلائى كه از پدر او بما ميرسيد پس سليمان ازين سخن ترسيد كه مبادا آن طفل را جنيان ضايع كنند بنا برين آن طفل را در ميان ابر پرورش ميداد تا آنكه آن طفل را مرده بر بالاى تخت خود يافت اشارت بر آنكه
« الحذر لا ينفع عن القدر »
زيرا كه مقدر بود كه آن طفل بلذات دنياء دنى آلوده نگردد چنانچه حق تعالى ازين خبر ميدهد كه :
[ سوره ص ( 38 ) : آيات 34 تا 40 ]
وَ لَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمانَ وَ أَلْقَيْنا عَلى كُرْسِيِّهِ جَسَداً ثُمَّ أَنابَ ( 34 ) قالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ هَبْ لِي مُلْكاً لا يَنْبَغِي لِأَحَدٍ مِنْ بَعْدِي إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ ( 35 ) فَسَخَّرْنا لَهُ الرِّيحَ تَجْرِي بِأَمْرِهِ رُخاءً حَيْثُ أَصابَ ( 36 ) وَ الشَّياطِينَ كُلَّ بَنَّاءٍ وَ غَوَّاصٍ ( 37 ) وَ آخَرِينَ مُقَرَّنِينَ فِي الْأَصْفادِ ( 38 )
هذا عَطاؤُنا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسابٍ ( 39 ) وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفى وَ حُسْنَ مَآبٍ ( 40 )