لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ
. چنانچه حق تعالى ميفرمايد
فَلَوْ لا أَنَّهُ كانَ مِنَ الْمُسَبِّحِينَ
پس اگر نه آنست كه يونس بود از تسبيحكنندگان
لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ
هر آينه درنگ ميكرد در شكم ماهى تا روزى كه مردمان برانگيخته شوند يعنى مكث ميكرد تا روز قيامت اما ببركت تسبيح و تهليل او را از آن زندان نجات داديم
فَنَبَذْناهُ بِالْعَراءِ
پس افكنديم او را يعنى امر كرديم ماهى را كه او را بساحل دريا افكند بزمينى كه خالى باشد از درختى كه يونس بسايهء آن استراحت كند
وَ هُوَ سَقِيمٌ
در حالتى كه يونس مريض و ضعيف بود زيرا كه در شكم ماهى جلدش رقيق و مويش ريخته شده بود چنانچه گويند كه مانند جوجه مرغى بود كه اصلا پر نداشته باشد
وَ أَنْبَتْنا عَلَيْهِ
و رويانيديم بالاى سر او
شَجَرَةً مِنْ يَقْطِينٍ
درختى از كدو تا آنكه از سايهء برگهاى آن يونس خود را از حرارات محفوظ دارد و درين وقت آن درخت از جانب اللَّه مأمور شد كه از يونس دور گردد و چون آن درخت موافق حكم الهى از يونس دور شد يونس بجزع و فزع درآمد و درين وقت حق تعالى وحى بيونس فرستاد كه اى يونس بواسطهء الم ساعتى بجزع درآمدى و رحم نكردى بر صد هزار كس يا بيشتر از قوم خود ؟ پس يونس گفت : عفوك عفوك پس حق تعالى رد صحت بدن او كرد و بقوم خود بازگشت چنانچه حق تعالى ميفرمايد :
وَ أَرْسَلْناهُ
و فرستاديم يونس را ديگرباره
إِلى مِائَةِ أَلْفٍ
بسوى صد هزار كس
أَوْ يَزِيدُونَ
كلمهء او بمعنى واو است يعنى بسوى صد هزار كس و زياده بر آن . در اصول كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه زياده بر صد هزار كس سى هزار كس بود و مؤيد اين توجيه قرائت ائمهء هدى عليهم السلام است كه آن حضرت و يزيدون بواو ميخواندند نه به او . و در مجمع البيان گفته كه « و قرأ جعفر بن محمد الصادق عليه السّلام : و يزيدون بالواو » و بعضى گفتهاند كه كلمهء او باعتبار تقدير رائيست كه بينندهاى صد هزار تخمين ميكرد و بينندهاى بيشتر از آن
فَآمَنُوا
پس آن قوم ايمان آوردند يعنى ايمان خود را بدست