[ سوره يس ( 36 ) : آيات 69 تا 70 ]
وَ ما عَلَّمْناهُ الشِّعْرَ وَ ما يَنْبَغِي لَهُ إِنْ هُوَ إِلاَّ ذِكْرٌ وَ قُرْآنٌ مُبِينٌ ( 69 ) لِيُنْذِرَ مَنْ كانَ حَيًّا وَ يَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْكافِرِينَ ( 70 )
وَ ما عَلَّمْناهُ الشِّعْرَ
و تعليم نداديم ما بانزال قرآن محمد را صلوات اللَّه عليه و آله گفتن شعر و صناعت شعر
وَ ما يَنْبَغِي لَهُ
و صحيح نيست او را گفتن شعر و نظم قرآن دلالت بر شعر و شاعرى نميكند زيرا كه شعر مركب از امور تخييليه است كه آن را حقيقتى نباشد از اينست كه گفتهاند : از احسن اوست اكذب او
إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ
نيست آنچه ما به او فرستادهايم مگر موعظه و پند
وَ قُرْآنٌ مُبِينٌ
و مگر قرآنى كه ظاهر كنندهء احكام و شرايع و قصص انبياء و غير آنهاست . على بن ابراهيم عليه الرحمه گفته كه : لم يقل رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله شعرا قط بنا برين از كلمات حضرت آنچه بقالب وزن درست آمده مانند
« انا النبى لا كذب ، انا ابن عبد المطلب »
بطريق اتفاق رو داده و بدون قصد از آن حضرت صادر گشته . و در مجمع البيان آورده كه بعضى گفته اند كه اين كلام حضرت شعر نيست زيرا كه از اقسام رجزست و رجز شعر نيست چنانچه خليل عروضى تصريح كرده و اگر چه حضرت را شعر گفتن لايق نبود اما به صحت رسيده كه آن حضرت شعر مىشنيدهاند و ترغيب ميكردند به گفتن آن و در حق حسان ابن ثابت مداح نبى و وصى صلوات اللَّه عليهما فرمودهاند
« لا تزال يا حسان مؤيدا بروح القدس ما نصرتنا بلسانك »
يعنى هميشه تو اى حسان تأييد و تقويت خواهى يافت بجبرئيل .
مادامى كه يارى ما خواهى كرد به زبان خود و مدح و منقبت و بيان فضايل اهل بيت من خواهى گفت . و فرستاديم ما قرآن مبين را
لِيُنْذِرَ مَنْ كانَ حَيًّا
تا بيم كند و بترساند محمد صلوات اللَّه عليه و آله به آن هر كرا كه زنده باشد يعنى عاقل باشد چنانچه در مجمع البيان گفته كه « يجوز ان يكون المراد به من كان حيا : عاقلا و روى ذلك عن على عليه السّلام » و مىتواند كه مراد از حى مؤمن باشد زيرا كه حيات ابدى و لذات سرمدى بايمانست