و بعضى گفتهاند كه مراد از حق اينجا امر نبوت و دين اسلامست به اين معنى كه مبناى امر نبوت محمد و دين او بر سحر و جادوگريست و اصلى ندارد . تكرير ذكر قال و تصريح بذكر اشارت بر اينست كه قائلين برين قول غير قائلين بقول اولند .
وَ ما آتَيْناهُمْ
و ندادهايم ما اين كافران را
مِنْ كُتُبٍ يَدْرُسُونَها
هيچ كتابى كه بخوانند آن را و به آن دليلى بر صحت اشراك خود آورند بلكه اختيار شرك بدون دليل و برهان كردهاند با آنكه دليل تمام و برهان قوى بر عدم حقيت شرك قايمست
وَ ما أَرْسَلْنا إِلَيْهِمْ قَبْلَكَ مِنْ نَذِيرٍ
و نفرستاديم ما بسوى اين كافران و مشركان مكه پيش از تو اى محمد هيچ بيمكنندهاى كه داعى ايشان باشد بشرك آوردن و بترساند آنها را به ترك آن چنانچه ارسال نكرديم بر ايشان پيش از تو هيچ بيمكنندهء ظاهر و آشكار كه برءوس الاشهاد توانند ايشان را بيم كرد و ترسانيد از عقوبات زيرا كه ايشان را هيچ ملتى و مذهبى نبود . تقييد نذير به ظاهر و آشكار بنا بر احاديث اهل طيبين و طاهرين عليهم السلام است كه به حد تواتر معنوى رسيده كه در هيچ وقتى نيست كه حق سبحانه و تعالى را حجتى نباشد كه او مردمان را مژده دهد و بترساند اعم از آنكه آن حجت ظاهر باشد يا خفى .
[ سوره سبإ ( 34 ) : آيات 45 تا 48 ]
وَ كَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ ما بَلَغُوا مِعْشارَ ما آتَيْناهُمْ فَكَذَّبُوا رُسُلِي فَكَيْفَ كانَ نَكِيرِ ( 45 ) قُلْ إِنَّما أَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنى وَ فُرادى ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا ما بِصاحِبِكُمْ مِنْ جِنَّةٍ إِنْ هُوَ إِلاَّ نَذِيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذابٍ شَدِيدٍ ( 46 ) قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِيَ إِلاَّ عَلَى اللَّهِ وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ ( 47 ) قُلْ إِنَّ رَبِّي يَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلاَّمُ الْغُيُوبِ ( 48 )
وَ كَذَّبَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ
تكذيب كردند رسل خود را و احكام و شرايع و