باذن تنبيه است بر اينكه اين دعوت بدون توفيق خداى تعالى ميسر پذير نيست .
وَ سِراجاً مُنِيراً
و حالكونى كه باشى چراغى روشن كه مردم را از ظلمات جهالت نجات دهى و بنور ايمان و ايقان درآرى .
وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ
معطوف بر مقدر است به اين تقدير كه « راقب احوال امتك و بشر المؤمنين » يعنى نگاه بانى كن احوال امت خود را و مژده ده مؤمنان را كه سالك طريق حق و تابع اوامر و نواهىاند
بِأَنَّ لَهُمْ مِنَ اللَّهِ فَضْلًا كَبِيراً
به اينكه مر ايشانراست از نزديك خداى تعالى بخششى افزون بر ساير امم يا بخششى بزرگ در اجر اعمال به اين معنى كه ميدهد خداى تعالى ايشان را زياده از آنچه بوسيله اعمال نيكو مستحق آن شدهاند
وَ لا تُطِعِ الْكافِرِينَ وَ الْمُنافِقِينَ
و اطاعت مكن كافران و منافقان را يعنى در مخالفت ايشان ثابت قدم باش
وَ دَعْ أَذاهُمْ
و بگذار رنج و آزارى را كه ايشان به تو - ميرسانند و در صدد انتقام مباش يا دست بدار آزارى را كه تو بايشان ميرسانى و منتظر وحى باش تا درباره ايشان تو را بچه چيز مأمور مىسازيم . از ابن عباس منقولست كه اين آيه بآيت سيف منسوخ است . بنا بر تفسير مذكور بايد كه اين آيت قبل از آيت سيف نازل شده باشد
وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ
و توكل كن بر خداى تعالى كه او كفايت شر ايشان خواهد كرد
وَ كَفى بِاللَّهِ وَكِيلًا
و بس است خداى تعالى كه كار خود را به او واگذارى .
على بن ابراهيم گويد كه آيت :
يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً
تا
وَ كَفى بِاللَّهِ وَكِيلًا
در مكه نازل شده پيش از هجرت به پنج سال و اين سوره باتفاق مدنى است پس اين دليل است بر اينكه تأليف قرآن موافق ترتيب نزولى نيست و اين از جمله سندهاى منعيست كه ما در باب آيت وافى هدايت تطهير آورديم
[ سوره الأحزاب ( 33 ) : آيات 49 تا 50 ]
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا نَكَحْتُمُ الْمُؤْمِناتِ ثُمَّ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ فَما لَكُمْ عَلَيْهِنَّ مِنْ عِدَّةٍ تَعْتَدُّونَها فَمَتِّعُوهُنَّ وَ سَرِّحُوهُنَّ سَراحاً جَمِيلاً ( 49 ) يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَحْلَلْنا لَكَ أَزْواجَكَ اللاَّتِي آتَيْتَ أُجُورَهُنَّ وَ ما مَلَكَتْ يَمِينُكَ مِمَّا أَفاءَ اللَّهُ عَلَيْكَ وَ بَناتِ عَمِّكَ وَ بَناتِ عَمَّاتِكَ وَ بَناتِ خالِكَ وَ بَناتِ خالاتِكَ اللاَّتِي هاجَرْنَ مَعَكَ وَ امْرَأَةً مُؤْمِنَةً إِنْ وَهَبَتْ نَفْسَها لِلنَّبِيِّ إِنْ أَرادَ النَّبِيُّ أَنْ يَسْتَنْكِحَها خالِصَةً لَكَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ قَدْ عَلِمْنا ما فَرَضْنا عَلَيْهِمْ فِي أَزْواجِهِمْ وَ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ لِكَيْلا يَكُونَ عَلَيْكَ حَرَجٌ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً ( 50 )