و آدم تقاضاى آن كرد كه محمد مصطفى صلى اللَّه عليه و آله خاتم النبيين باشد .
[ سوره الأحزاب ( 33 ) : آيات 41 تا 44 ]
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً ( 41 ) وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلاً ( 42 ) هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَ مَلائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ كانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيماً ( 43 ) تَحِيَّتُهُمْ يَوْمَ يَلْقَوْنَهُ سَلامٌ وَ أَعَدَّ لَهُمْ أَجْراً كَرِيماً ( 44 )
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً
اى آن كسانى كه ايمان آوردهايد ياد كنيد خداى تعالى را ياد كردنى بسيار . در اصول كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه تسبيح حضرت سيدة النساء عليها السلام از جمله ذكر كثير است كه حق تعالى فرموده «
اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً »
و در مجمع البيان گفته كه از ائمهء ما عليهم السلام مرويست هر كه سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله الا اللَّه و اللَّه اكبر را سى مرتبه بگويد او خداى تعالى را ذكر بسيار كرده
وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلًا
و به پاكى ياد كنيد خداى تعالى را در بامداد و شبانگاه . بعضى گفتهاند كه مراد از ذكر مطلق طاعاتست و مراد از تسبيح در صبح و شام نماز درين دو وقت است و تخصيص اين دو نماز بذكر بواسطهء آن است كه اداء نماز در اين دو وقت بواسطهء غلبهء خواب صعب و دشوار است و گفتهاند كه با وجود دخول تسبيح در ذكر مطلق ايراد آن بعد از ذكر اشارت بر اينست كه در ميان اذكار تسبيح عمده است و تخصيص «
بُكْرَةً وَ أَصِيلًا
» بذكر تنبيه است بر فضيلت اين دو وقت زيرا كه درين دو وقت ملائكهء صبح و شام حاضر و ناظرند .
هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ
اوست آن خداوند كه رحمت مىكند و ميآمرزد شما را
وَ مَلائِكَتُهُ
اى : هو الذى يصلى ملائكته عليكم يعنى اوست آن خدايى كه فرشتگان او طلب مغفرت ميكنند براى شما . پس صلاة در حق خداى تعالى بمعنى رحمت است و در ملائكه بمعنى استغفار و اين صلاة بر شما به جهت آنست كه
لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ
تا آنكه بيرون آرد شما را از تاريكيهاى معصيت بسوى روشنى