مر حكم او را فرمان بردارند در موت و حيات و بعث و نشور و غير آن
وَ هُوَ الَّذِي يَبْدَؤُا الْخَلْقَ
و اوست آن كس كه ايجاد مىكند خلق را
ثُمَّ يُعِيدُهُ
پس باز زنده گرداند بعد از اينكه مرده باشند
وَ هُوَ أَهْوَنُ عَلَيْهِ
بعضى اهون را بمعنى هين گرفتهاند زيرا كه افعل تفضيل بمعنى آسانتر دربارهء خداى تعالى متصور نيست يعنى و آن اعاده كردن آسان است بر خداى تعالى و جمعى اهون را بمعنى خود تفسير كردهاند كه مراد اين است كه اعاده كردن آسانتر است بر خداى تعالى در نظر شما زيرا كه اعاده كردن را شما آسانتر از ابداء ميدانيد و اما نزد قدرت حق سبحانه و تعالى ابداء و اعاده در يك مرتبهاند مخفى نماند كه حق تعالى در موضع ديگر فرموده كه «
هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ »
و در اينجا فرموده «
هُوَ أَهْوَنُ عَلَيْهِ »
و در آن موضع تقديم على بر هين كرده و در اينجا تأخير عليه كه مفاد على است و وجه اختلاف عبارت اين است كه در اينجا ضمير هو راجع است بخلق ولد از عجوز و اينمعنى بر غير خداى تعالى مشكلست و آسان نيست مگر بر قدرت قادر حقيقى پس آنجا تقديم على بر هين كرد تا افادهء حصر كند بخلاف اينجا كه مراد اعاده است و هر احدى اعادهء كار خود ميتواند كرد پس درين مقام مناسب نيست لهذا عليه را برهين مؤخر آورد
وَ لَهُ الْمَثَلُ الْأَعْلى
اى الصفة العليا يعنى و مر او راست صفت بلند عظيم الشأنى كه آن صفت غيرى را نيست و آن وصف اوست بوحدانيت .
در كتاب توحيد از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه
« الذى لا يشبهه شىء و لا يوصف و لا يتوهم فذلك المثل الاعلى »
در كتاب عيون اخبار الرضا از آن حضرت روايت كرده كه
« قال رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله على عليه السّلام يا على انت حجة اللَّه و انت باب اللَّه و أنت الطريق الى اللَّه و انت النبأ العظيم و انت الصراط المستقيم و انت المثل الاعلى »
بنا بر اين معنى آيت اين است كه و مر خداى تعالى راست امام مفترض الطاعة كه او امير المؤمنين عليه السّلام است فى السماوات و الارض در جميع آسمانها و زمين . و ايضا در آن كتاب مستطاب است كه حضرت جواد عليه السّلام در زيارت جامعه جميع ائمه را مثل