وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ
» و از تفاسير عامه نيز اينمعنى بظهور ميپيوندد چنانچه قاضى .
ناصر الدين بيضاوى گفته «
عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ
: غلبة و قهرا ،
وَ لا فَساداً
: ظلما على الناس كما اراد فرعون و قارون » و در كشاف گفته « من لم يكن مثل فرعون و قارون فله تلك الدار الآخرة » و جلال الدين محلى علو را بر بغى و فساد را بر معصيت حمل كرده و در مجمع البيان گفته كه زادان از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام روايت كرده كه
« نزلت هذه الآية فى اهل العدل و التواضع من الولات و اهل القدرة من ساير الناس »
بنا برين حديث اين آيت وعديست مخصوص بجمعى از واليان امر و اهل سلطنت كه با وجود قدرت بر علو و فساد با مردم بطريق عدل و تواضع سلوك كنند . و در حديث على بن ابى طالب عليه الصلاة و السلام وارد شده كه اگر كسى از روى عجب و افتخار بخاطر آورد كه بند نعلين من بهتر از بند نعلين ديگرى است هر آينه آن شخص از جمله ما صدقات اين آيه است به اين معنى كه كسى كه تكبر كند بر مردم به لباس فاخر آن شخص از آن جماعت است كه ارادهء علو و فساد دارند . و حفص بن غياث روايت كرده كه حضرت صادق عليه السّلام اين آيت را تلاوت كردند و بعد از گريه فرمودند كه
« ذهبت و اللَّه الأمانى عند هذه الاية »
و ايضا از آن حضرت مرويست كه مراد از علو بناهاى عاليه است و از فساد ساير عمارات اللَّه اعلم بحقيقة الآيات
وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ
و سرانجام نيكو مر پرهيزكاران راست .
مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ
هر كه بيارد خصلت نيكو
فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها
پس مر او راست ثواب نيكوتر از آن
وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ
و هر كه بيارد خصلتى بد
فَلا يُجْزَى الَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئاتِ
پس جزا داده نشوند آنان كه كردند بديها
إِلَّا ما كانُوا يَعْمَلُونَ
مگر آن چيزى كه بودند كه ميكردند ظاهر اين بود كه بجاى
الَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئاتِ
ضمير آورده شود تا راجع گردد به آنانى كه سيئه آوردند ليكن وضع ظاهر در مقام ضمير نمود و دو نوبت سيئه را بايشان نسبت داد تا اشاره باشد بر تقبيح حال ايشان خلاصهء معنى اينست كه ثواب حسنه بهتر از آن داده مىشود و پاداش سيئه به مثل