« اذكر » مقدر باشد به اين معنى كه عدمى كنيم براى ايشان انفاس ايشان را تا روزى كه جمع كنيم ما پرهيزگاران را ، يا ياد كن روزى را كه جمع كنيم اهل تقوى را
إِلَى - الرَّحْمنِ
بسوى خداوند بخشنده كه ايشان را مستغرق رحمت را خود گرداند . و بعضى گفتهاند كه « الى الرحمن » به اين معنى است كه « الى جنة الرحمن و دار كرامته »
وَفْداً
در حالتى كه آن اهل تقوى وارد شوند بر خداى تعالى سواره . على بن ابراهيم رضى اللَّه عنه از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه حضرت امير المؤمنين صلى اللَّه عليه و آله آيهء «
نَحْشُرُ الْمُتَّقِينَ إِلَى الرَّحْمنِ وَفْداً
» را از حضرت رسالت پناه صلى اللَّه عليه و آله سؤال كرد ، حضرت فرمود :
« يا على الوفد لا يكونون الا ركبانا ، اولئك رجال اتقوا اللَّه فاحبهم اللَّه و اختصهم و رضى اعمالهم فسماهم اللَّه المتقين ، ثم قال : يا على اما و الذى فلق الحبة و برأ النسمة انهم ليخرجون من قبورهم و بياض وجوههم كبياض الثلج و عليهم ثياب بياضها كبياض اللبن عليهم نعال الذهب شراكها من لؤلؤ يتلألأ »
يعنى حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله خطاب بامير المؤمنين على عليه السّلام كرده فرموده : اى على اين گروه نمىباشند مگر سواران ، اين جماعت مردمانىاند كه ترسيدند خداى تعالى را پس دوست داشت خداى تعالى ايشان را و مختص گردانيد ايشان را بنعمتهاى خود و راضى شد باعمال حسنهء ايشان ، پس ناميد ايشان را متقيان ، و بعد از اين حضرت فرمود : اى على آگاه باش قسم به آن خدايى كه شكافت دانه را در ميان زمين و خلق كرد آدمى را بر روى زمين ، بدرستى كه اين متقيان هر آينه برون آيند از قبرهاى خود در حالتى كه باشد سفيدى رويهاى ايشان مانند سفيدى برف و بر ايشان جامههاى سفيد باشد مانند سفيدى شير و بر پايهاى ايشان نعال از طلا باشد كه بندهاى آن نعال از مرواريد درخشنده باشد و على بن ابراهيم در حديث ديگر روايت كرده كه بعد از آنكه حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله توصيف متقيان كرد ، حضرت امير المؤمنين عليه السّلام گفت :
« من هؤلاء يا رسول اللَّه ؟ فقال رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله : يا على هؤلاء شيعتك المخلصون و انت امامهم » .
و
نَسُوقُ الْمُجْرِمِينَ
و برانيم گناهكاران را و كافران را چنانچه بهايم را برانند