تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير شريف لاهيجى ( فارسى ) — صفحة 409

مساهمون:

ص٤٠٩

وَ أَدْخِلْ يَدَكَ فِي جَيْبِكَ و در آوردست خود را در ميان گريبان خود تَخْرُجْ بَيْضاءَ تا بيرون آيد حالكونى كه سفيد نورانى باشد مِنْ غَيْرِ سُوءٍ بدون آنكه سفيدى او از علتى و مرضى بهم رسيده باشد مانند برص فِي تِسْعِ آياتٍ إِلى فِرْعَوْنَ وَ قَوْمِهِ اى اذهب مع تسع آيات الى فرعون و قومه يعنى بروبانه معجزه كه عصا و يد بيضا از آن جمله است بسوى فرعون و قوم او إِنَّهُمْ كانُوا قَوْماً فاسِقِينَ بدرستى كه ايشان هستند گروهى بيرون رفته از دايرهء فرمان الهى . فَلَمَّا جاءَتْهُمْ آياتُنا پس چون آمد بفرعون و قوم او معجزات داله بر قدرت ما و صدق موسى مُبْصِرَةً حالكونى كه آن آيات و معجزات ظاهر بودند بحيثيتى كه گويا از غايت ظهور خود را ميديدند اگر از جمله بيننده ميبودند . مرويست كه قراءت حضرت امام زين العابدين عليه السّلام مبصرة بفتح ميم و سكون به او فتح صادست بمعنى مكان بينايى يعنى پس چون آمد بفرعون مجازات ما در مكانى كه باعث زيادتى دانش و بينائيست قالُوا گفتند فرعون و فرعونيان كه هذا سِحْرٌ مُبِينٌ اين سحريست ظاهر وَ جَحَدُوا بِها و انكار كردند آن معجزات را انكار زبانى وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ و حال آنكه بيقين ميدانستند آن معجزات را نفسهاى ايشان كه آن از جانب اللَّه است و سحر نيست ظُلْماً وَ عُلُوًّا بواسطه ستم كردن بر نفسهاى خود و تكبر و سركشى كه در جبلت ايشان بود فَانْظُرْ پس نظر كن اى محمد كه كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ چگونه بود آخر كار اين تباه‌كاران كه در دنيا مستوجب غرق و در آخرت شايستهء حرق شدند . و بعد ازين در مقام ذكر قصهء داود و سليمان آمده ميفرمايد كه :

[ سوره النمل ( 27 ) : آيات 15 تا 16 ]

وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ وَ سُلَيْمانَ عِلْماً وَ قالا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي فَضَّلَنا عَلى كَثِيرٍ مِنْ عِبادِهِ الْمُؤْمِنِينَ ( 15 ) وَ وَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ وَ قالَ يا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَ أُوتِينا مِنْ كُلِّ شَيْءٍ إِنَّ هذا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِينُ ( 16 )